naalala ko lang

Noong isang araw, napadpad ako sa 3rd floor back lobby para "mag-aral" para sa nalalapit na midterms exam sa 115. Mga isang oras na lamang noon. Maraming tao roon, kasama na ang grupo nina Lambert sa Marketing.


Natutuwa ako sa grupong iyon. Noong minsan kasi for some reason sinama nila ako sa members ng group nila. Nawindang ako noon kasi baka mamaya pati kay Sir BP e nakalista talaga ako sa group nila. Pero ayun, false alarm, baliw lang si Marck. XDDD


Anyways, habang nag-aaral bigla na lang lumapit si Manuel Lambert Lopez at sinabi na gusto raw akong makausap ni Harry Bert Tajo. Hawak nya ang isang selepono na kinalaunan ay nalaman kong kay Tanjo pala. So, kahit na (at dahil sa) nagtaka ako kung nasaan si Harry Tajo e kanina nasa library lang sya - baka importante! - kaya kinuha ko ang seleponong hawak ni Lambert.


"Hello! Harry? San ka-"

Tinignan ko ang selepono. Nakalagay sa screen nito ang oras. 1400 something. Punyeta ka Lambert. Dahil diyan, ililibre mo ako ng double layered sundae.

ate, ang kapal mo

as in. XD

ang kapal kapal mong nilalang.


ang bobo mo ba or what? grabe you're making the one in me bigger i'm hating you more because you make me hate you so much.

wag kang maliligaw at mapapadpad within my eyesight because I won't be kidding myself. Hindi ako magaatubiling ipakita sa'yo na nandidiri ako sa'yo. Hindi ko mapipigilan ang sarili ko kaya wag ka talagang maliligaw.


You really offend me, kapal ng mukha mo. Ang landi landi mo. Ewan ko BAKIT BA NAGUSTUHAN KA NUNG MOKONG NA YUN!

Nakakainis.





Sa mga nagtataka, a basta. Hahaha sasabihin ko sa inyo pero hindi dito.


P.S. NGUMITI KA LANG ATE KASI MAS MAGANDA PA AKO SAYO E.

:)

ang lungkot lungkot ko ngayon.

akala ko talaga mga kaibigan ko sila, pero hindi. hindi yata. :)

Daddy Dave

Si Daddy Dave.

Parati lang sya nasa likod. Pero nakikita ko sya tuwing nagsserve ako. Pag nagpapapuri sa Diyos, laging taas kamay. Tuwang tuwa ako sa kanya. Tuwing nakikita ko sya, lagi ko sya gustong yakapin. Kaya nung minsang nagkaroon ng reflection tungkol sa mga hug, hindi ko alam bakit hindi ko sya niyakap.

Minsan na kaming nagtinginan. At nagbatian. At nag-shake ng hands. Ngayon, forever kong ichecherish yung moments na yun.

Mahal na mahal ko si Daddy Dave. Para sa akin, ewan. Basta yun.

Akala ko makikita ko pa rin sya sa Roozen Hall.

Sobrang mamimiss ko sya. Sobra. Sobra. Sobra.

Rest in peace, Daddy Dave. Kasama mo na ngayon si God, at si Mommy Del.

We love you!

Hello Hurricane

I've been watching the skies
They've been turning blood red
Not a doubt in my mind anymore,
There's a storm up ahead.

Hello, hurricane!
You're not enough.
Hello, hurricane!
You can't silence my love.
I've got doors and windows boarded up
All your dead fury is not enough
You can't silence my love.


Everything I have, I count as lost.
Everything I have is stripped away
Before I started building it,
I've counted up these costs
There's nothing left for you to take away.

Hello, hurricane!
You're not enough.
Hello, hurricane!
You can't silence my love.
I've got doors and windows boarded up
All your dead fury is not enough
You can't silence my love.

I'm a fighter fighting for control
I'm a fighter fighting for my soul
Everything inside of me surrenders -
You can't silence my love.

Yeah.


Hello, hurricane!
You're not enough.
Hello, hurricane!
You can't silence my love.
I've got doors and windows boarded up
All your dead fury is not enough
You can't silence my love.


Yeah. I said, Hello, hurricane!





Para kanino pa. Para kay God. :)


I love Switchfoot!


Di ko na inembed. Download nyo buong album para masaya. :D

Bakit nakakabuting magkwento sa iba?

Ito ang tingin ko sa issue na ito.


Kapag nagkkwento tayo, karaniwan syempre chronological ang pagkukwento natin. Kung baga, inuumpisahan natin sa kung saan man tingin natin nag-umpisa ang lahat. Take note, tingin natin. Kasi nga there's always two (or more) sides of a story. Tapos, sunud-sunod (as far as we know) hanggang sa kasalukuyan, kung saan kumukulo na ang problema't hindi mo na alam ang susunod mong gawin.


Hmm.


Kapag nagkwento ka na maayos naman ang pag-iisip mo, meaning hindi ka naman naguguluhan at may desisyon ka nang balak mong i-implement, kapag nagkwento ka maaaring may mapag-connect ka pa rin na hindi mo naisip habang nagcoconsider ka ng mga alternatives. Maaaring gumamit ka ng maling analysis tool. Halimbawa, imbis na gamitin mo ang SWOT (Strengths, Weaknesses, Opportunities and Threats) Analysis, ginamit mo yung Porter's 5 Forces. Kapag nagkkwento ka sa isang tao, dahil interactive na ito at may mga tanong syang maaaring ibato or may naisip kang baka ibato nyang tanong, mas napapalawig mo yung pagiisip tungkol dun sa problema mo.


Lalo naman di ba kung gulong-gulo ka? Habang nagkkwento ka, una sa lahat nagiging kalmado ka. Either dahil maiisip mo by yourself na baka wala syang maintindihan sa'yo kaya kailangan kalmado ka. Or wala kang maalala kaya kailangan kalmado ka. Or talagang pinapakalma ka na nya. Alam mo yun? Tapos syempre aalalahanin mo na, ano nga ba yung nangyari. Saan nga ba nagsimula?

Tapos ayun, minsan maiisip mo, ako pala yung nagkamali.

Ganoon. And many more. Kaya nakakatulong talaga na magkwento ka.


Paano kung walang mapagkkwentuhan kasi wala ka nang tiwala sa mga tao sa paligid mo?
1) Magkwento ka sa isang outside party na remotely possible na maging involved sa issue. Ang hindi maganda dito ay hindi naman sya ganoon ka-pamilyar sa iyo at sa iba pang involved so baka hindi angkop yung maipayo nya (kung hihingi ka). So kung ito ang gagamitin mo, make sure na bigyan mo rin sya ng background tungkol sa personalities etc nyo. Hindi lang yung tingin mo sa issue. And make sure na objective sya.

2) Magkwento ka sa isang kaibigan na mapagkakatiwalaan mong hindi makakadagdag sa kaguluhan ng issue. Sa isang tao na alam mong kahit ikwento nya sa iba, ayos lang, dahil gagawin nya yun hindi para mang-tsismis kundi para makatulong pa rin. Either para magkaroon sya ng mas malawak na pang-intindi based sa experience siguro ng pagkkwentuhan nya, para maaadvise naman nya yun sa iyo, or para makuha rin yung kabilang side. Alam mo yun, hindi naman para ipagkalat yung baho nyo.

3) Kaya nga may blog e.







Orayt. Acads ay 0 accomplishments pa rin. Bakit kasi walang libro?!?!

Wait. BAKIT KASI ANG MAHAL NA NG MGA BAGAY SA MUNDO? Leche.

MGA MALALANDI

MGA LALAKI.
PARE-PAREHO KAYO.
MAGSAMA-SAMA KAYO.
IKUKULONG KO KAYO KASAMA NA RIN YUNG MGA MALALANDING (POKPOK-LIKE NA LANDI) BABAE SA ISANG MALAKING FREEZER. TAPOS SYEMPRE IMOMONITOR KO YUNG MGA BODY TEMPERATURES NYO.

ILALABAS KO ULIT KAYO JUST WHEN YOU ARE BARELY BREATHING. AT PAPAKULUAN KO NAMAN KAYO SA MAHINANG MAHINANG APOY. TAPOS YUNG MAGSSURVIVE, PIPRITUHIN KO NAMAN. TAS PAPAKAIN KO KAY AMPATUAN.


pare-pareho talaga kayo. walang itulak-kabigin sa inyo. ang kakapal pa ng mga mukha niyo, e lahat naman pala kayo ganun. wag kayong magdahilan ng kung anu-ano, because when it all comes down to it, malandi pa rin kayo. ulol. or siguro mga kulang lang talaga sa pansin. grabe.

grabe naiiyak tlga ko. sampung bwan na ata akong di nagbblog. >_<

been happy ata. JOKE XD

pansin nyo? punong-puno lng tlga ng galit at pait tong blog ko. so alam na, pag bwisit na bwisit ako dito ako ddretso. :D:D:D

LAWRENCE OUTING!!!

shet talaga. mahina talaga ako sa mga ganito e, yung mga outing. knowing the person that I am, talagang hindi ako madaling maka-get over at talagang nalulungkot ako pag alam kong tapos na yung mga outing, or whatever. kasi nag-enjoy talaga ako at ayaw kong matapos. and I'd crave for more.

anyway, Friday ng tanghali. nagtext si Jorge na naroon na sya. alas-dose pa lang. maliligo pa lang ako noon. dumating ako doon nang saktong ala-una. at si Jorge pa lang din ang nandoon, kakagaling lang daw nya sa net shop. haha wawa naman. sabi ko nagugutom ako, kaya naman nilibre nya ko ng chicken fillet. (salamat Jorge!)

Di nagtagal matapos naming kumain ay dumating si Leah. Nagkwentuhan muna sandali, tapos dumating si Erick. Dumating din si Almi (pero di sya sasama), tapos dumating na rin sina Flori, Roemel, at Sarah. Teka walo dapat kami... ayan walo naman pala. Akala ko may kulang pa. Tapos ay pumunta na kami kanila Inna - pero actually nagkita kami sa Jollibee Sta. Ana. Naiwan yung iba para mamili doon sa grocery store, habang kami nina Jorge, Almi, at Roemel ay dinala muna ni Inna sa bahay nila para mag-iwan ng gamit. Para na rin makapag-charge si Jorge ng kanyang selepono, at para na rin uminom sya ng gamot (sumakit ulo e, dahil yata sa excitement). Bumalik sina Inna at Roemel at nagbonding habang naglalakad para samahan sina Leah&others sa pamimili.

Nang bumalik sila ay tinapos lang namin yung John Tucker Must Die tapos umalis na kami - iwan si Inna kasi kakanta pa sya. Nanay nya naghatid sa amin. :) Dadaanan dapat namin sina Ivan, Rap, Jox at Jaeruth sa simbahan pero wala pang sampung metro ang inurong ng sasakyan nang makita namin sila (kasama nila si Lee na kaibigan *ehem* ni Inna kaya nalaman nila kung paano pumunta). Sumakay na rin sila, kaya naman ang nasa likod bale ay ako, si Jorge, Ivan, Sarah, Almi, Roemel at Flori. Ibinaba namin sina Sarah at Almi sa Del Pan kasi di sila sasama. :( Mga isang oras yata ang biyahe, o higit pa nang kaunti. Tapos dumating na kami sa Donya Salud.

Shet lang yung place. Yun lang yun. Sobrang thankful kami kay Inna at sa nanay nya. Bale tatlong cottages, tapos may isang parang kitchen-dining room, na mayroong ref, matinong lababo, matinong kalan, matinong dispenser, matinong table, matinong banyo (one for girls at one for boys na wala namang pinagkaiba, tas isang cubicle din for shower pero walang shower gripo lang), lahat matino. Come on. And there were frogs everywhere. Tiny frogs. Astig talaga. Si Jox tumatakbo pag nakakakita e. XDDD And the pool? Astig pare. ASTIG. Mainit yung tubig. Astig talaga. Tapos yung mga cottages may ilaw at ELECTRIC FAN. Astig lang talaga. At ang paghahatian = FIVE HUNDRED PESOS. SALAMAT TALAGA SA LAHAT NG NAG-CONTRIBUTE!!! >_<>_< Sorry po!!!

Pero anyway, habang hinihintay yung ibang hahabol, edi lumangoy na kami! Grabe talaga. Tapos nalaman namin Signal #3 daw. HAHAHA Ambon pa lang naman nararamdaman namin so ayos lang. Kwentuhan sa pool. Syempre di ako marunong lumangoy so super KJ ko (even to myself). May nakita pa ata akong multo kasi may tumakbong someone papunta dun sa may gitna ng dining room at nung isang cottage tas pagtingin ko kumpleto naman kami. O_O tapos may mga kinwento rin si Erick na nakakatakot talaga. EXPERIENCES WITH GAY MEN. takte. xDDD

Nang bandang ala-una ay gusto na naming umahon kasi nararamdaman na namin yung bagyo, alam nyo yun, pero kahit nga kamay lang namin itaas namin e sobrang lamig na. Naka-huddle na kami doon sa kiddie pool, naghihintay na sugurin kami ng mga army ng maliliit na palaka. HAHA JOKE. xD Pero talagang pag may nag-aattempt na umahon, balik din agad sa ilalim. Grabe. Wait nakakain naman kami ng hapunan bandang mga 8pm. Haha so anyway, fast forward ulit, di nagtagal e di ko na nakaya at gusto ko na talagang maligo at matulog. Or not, gusto ko kumanta sa bidyoke (na hindi matino. may topak e. the only thing na hindi matino haha joke. XD). Pero gusto ko na talaga maligo. Haha pero isa ako sa mga huling nakaligo. Nang makaligo kaming lahat ay nandoon na ulit kami sa cottages, bale hinihintay na lang sina Inna. Namamatay-matay na yung kuryente. Ten times na syang nangyayari nang dumating sila Inna. May dala silang cake at drinks, at kasama nya sina Iric, KatM at Habon. Haha! Tapos mga ten minutes lang na naroon sila, nagBLACK OUT na nang bongga. So nagsimula na ang adventure.

May dala silang Tanduay ICE na super trip ko yung lasa. Haha

Nag-inuman kami sa dilim. Punyeta lang si Rap na lalakad-lakad tapos biglang mangangalabit. Tangina talaga. xDDD Ang ginawa namin - sa amin na yun. Pero ito lang, ayaw ko (at ni Jorge din daw) talaga uminom. Kasi BEER yun. YUCK. Pero KJ na masyado so tinry na lang. dalawang beses lang din naman. Haha yup, naubos yung apat na litrong RED HORSE in three rounds (sa kanila, sa amin ni Jorge at Flor e two rounds lang lol). Yung mga pinag-usapan? Wala ka na dun kung wala ka dun. HAHA

Tapos nung ubos na, naisipan naming magkwentuhan na lang ng nakakatakot. Inulit ni Erick yung mga kinwento nya nung nasa pool kami. Tapos nagkwento rin si Jox. PURO ASWANG. MANILA PAPER FTW!!! takte tlga. xD tapos nagulat na lang ako paglingon ko sa langit e nakikita ko na si Makiling. XDD dahil doon mas naramdaman namin yung antok. Kanya-kanyang hanap ng paraan. Nung una dun ako sa basang foam sa sulok - yes, nabasa yung mga foam sa cottages, so bago dumating sina Inna e pinalagay na nila sa kitchen, pero dalawang cottages lang yung kinunan ng foam. Anyway, dahil nararamdaman ko yung pagtalon-talon ng mga palaka, at kahit di ko naman ayaw sa kanila ay ayaw ko lang talagang matulog nang ganun, umalis na lang ako. Di nagtagal nakahanap kami ng pwesto nina Jox, Jorge, Ivan at Jaye. SINUBUKANG MATULOG pero sampung minuto lang ata yun. Most of the time nakahiga lang kami. Buti may kumot ako, at maganda yung kumot ko talaga, so kahit paano nababawasan yung lamig. Haha

Nang lahat kami ay dilat na ulit (may ibang nakatulog ng matino. Grabe haha) ay naghanda na sila para sa agahan. Ako talagang parang empty shell na naglalakad. xD tapos sabi nila noong mejo tumila na raw yung bagyo e dumating daw si PANDA tapos kumakain nung bamboo doon. HAHAHA tangina ewan ko kung saan nanggaling si Panda, basta si IVAN nagsabi sa amin noon. Laughtrip talaga. Panda. tapos after daw nya kumain ng bamboo naglaro pa raw sya ng baraha. tapos nung paalis na sya, nakita nya yung pool, kaya lumangoy-langoy daw muna. XDDD ang dumi kasi sobra ng pool, puro dahon hanggang ilalim. HAHA e yung mga latecomers di pa nakakalangoy. so ang ginawa nila nilinis nila yung ibabaw tapos lumangoy na rin. XD sabi kasi mga 12 pa raw darating yung maglilinis. Sabi ko after na lang malinis talaga yung pool saka ako pupunta.

So habang nagkukulitan sina Habon at Iric, habang lumalangoy yung iba at yung iba ay inayos na yung isang cottage para makatulog sila nang matino kahit walang foam dahil basa, kami rin ni Jorge mejo inayos yung isang cottage. Tas inattempt naming matulog, pero syempre nagkwentuhan lang kami. XD well, sabi nga nya, nakakamiss rin yung ganun (aw naiiyak nko). haaay. tapos umalis na sya kasi kakanta raw sya. so nagpanggap akong tulog for about 30 minutes tapos bumangon din ako. Kumain ng tanghalian. Tapos after noon sumama na ako kanina Roemel, Habs, Leah, KatM at Flori tas naglaro kami sa pool. HAHAHA tapos di nagtagal sumama na rin si Iric. Pero umalis na ako kasi gusto ko na maligo.

Malaman-laman namin ni Jorge nasira yung motor kaya walang tubig. Inigiban kami nina ate caretaker (grabe ang bait nila!!!) at naligo na kami. Tapos nagsi-ligo na rin yung iba. Tapos... Awww the end is near. >_< hay.

Sayang, di ko naman makkwento yung the best part ng overnight outing nang buo. Madilim kasi e. XD hahaha pero super nag-enjoy talaga ako. Sa totoo lang, the best siguro yun para sa akin. First time din na outing ng Lawrence yun. Grabe.

I would just like to say pala, na na-touch ako kay Ivan - at syempre sa kanilang lahat, noong nagcconfession session kami. Hehe grabe. Sorry, tanga lang talaga ako. XDDD

:|

kinikilig ako pero nalulungkot...

gustong gusto ko syang hagkan - kahit sa noo lang. o sa pisngi. pero ewan, nahihiya ako. at hindi ko alam kung anong magiging reaksyon nya. or maybe, ayoko lang na ayaw nya...

gustong gusto kong hawakan nang mahigpit ang kamay nya. kasi parating malamig ang kamay ko at comfortable yung feeling pag magkahawak kami. pakiramdam ko everything is fine. pero nahihiya rin ako. at natatakot na baka bitiwan nya ang kamay ko...

gustong gusto ko rin sya yapusin. yakapin nang mahigpit. at matulog nang nakaganun. pero I ended up hugging his arm. mas malulungkot kasi ako kung di nya naman ako i-hug back. haha wala lang.

hay. :"> && :(

salamat. for reaching out and holding my hand.

i need someone

I really can't get out of this without anyone's help. Even if you tell me it's my fault I'm at this stupid situation, I CAN'T fucking get out of this. It's so pathetic. I feel like I'm not living. I'm not happy. I'm alone. I've got no friends. I've got no companions. Worst of all, there are times (like this?) when I would pity myself. There's really nothing left. It's so stupid. I miss my old life. I miss the times when I've got friends. When there's always someone to accompany me. That's why I was never afraid to go alone, because I know I am not alone. Of course, I know God is with me always, but I am also aware that He sent people to me in the persona of my friends. And I turned my back on them for someone whom I thought I would have forever. And now, I am alone. Bearing all my problems. I've got about fifty thousand pesos on loan and I don't even know how to pay for it. My family's broken and only a few people ever think of the other members; most just think of how to get out of the family and be happy. It's sad. It's very sad. I feel abandoned by everyone. No one's the same anymore. No one is true. Everyone's just putting up with me and it just kills me. I know. Yeah, it's sad. I'm actually starting to talk to myself in public. Grabe. I don't know why I'm still studying. It just makes me more depressed, having to go to school with no one to talk to and having to impose myself on people I wish would be okay with having me around. I could just drop out and start earning for myself, so I could start paying my debts. I don't even like my course anymore. I wish I could've chosen a different course. Grabe. Yes, it's all my fault thank you very much you don't have to remind me every now and then because it never slips off my mind. I regret all of it, really. I don't want to have any regrets but I have. I didn't want to love anyone but I chose to because I thought it would turn out fine. And I thought I would lose nothing, but instead gain something. Now I see it's just some make-believe; a lame excuse to persuade myself to love someone I know isn't worth it. Or not. Whatever. I'm just so sad it breaks my heart more. Yes, being sad is indeed part of life. In fact, my life's mostly made up of sadness. As of now, that is. As of now. And I thought I could simply go back to my friends and they would accept me, but that's another make-believe. It would've been fine if they scolded me because of all I've done then embraced me (in a figurative manner, that is if you didn't see it that way). But no, they scolded me and left me out in the streets. Yeah, such a happy life. Well I just hope it would still turn out fine. If I can't find a way, God will make one for me, even if I'm His most stubborn son. But as of now, I'm just... So down. I want to give up but I can't. I won't.