Mga Aral Daw (MAD)

 Matagal na rin akong walang ka-relasyon (boyfriend, ganyan). At nang magkaroon ako, ang bata ko pa noon. Isang mapagpanggap na nilalang, iniisip kong "mature" ako sa lahat ng desisyong ginawa ko noong kami pa. Matapos ang tatlong taon mula nang maghiwalay kami, masasabi kong ngayon ko pa lang nakikita ang (ilan sa) mga aral na mapupulot ko sa relasyong iyon.

Una sa lahat, hindi masamang magkamali sa isang relasyon, lalo na kung pareho kayong wala pang karanasan sa mga ganoong bagay. Kahit pa sabihin nyong "marami akong kaibigan na may relasyon na, dapat matuto ako sa mga pagkakamali nila," hindi mo dapat alisin ang pagkakamali na maaring magawa ninyo. Siguro kahit gaano pa kayo katanda, naman... Magkakamali't magkakamali kayo.


Masarap yung masabihan kang "Gusto kitang makasama araw-araw, oras-oras, minu-minuto," pero nakakasawa yun. Matagal din bago ko inamin sa sarili kong nagsawa rin ako sa amin dahil nagkaroon ng pagkakataon na gusto nya lagi kami magkasama, tapos ako rin. Syempre, strong girl ang peg ko nung naghiwalay kami. Na hindi ako titigil magmahal sa kanya kahit magkaroon sya ng iba. Na hihintayin ko sya. Mga kabaliwan.

Nahinuha ko ngayon na pangit yung ganoong pagmamahal. Kailangan nyo ng oras para sa mga sarili nyo. Oo, masaya yung may inspirasyon ka, na pag parang naubusan ka na ng dahilang ipagpatuloy ang adhikain mo, matitira siya at maiisip mong "para sa kanya - para sa amin - din to." Pero yung magtatampo ka dahil lang hindi kayo nagkita kanina, o nang isang linggo na - hindi maganda yun. Ewan ko, sa mga umuusbong pa lang na relasyon, parating ganon.

Pero mas masaya kung ang pundasyon ng pagmamahal mo, yung makita syang masaya at nasa mabuting lagay. Hindi yung nakasalalay sa kung gaano mo siya kadalas makita, gaano kadalas mong mahawakan ang mga kamay nya, gaano kadalas dumampi ang mga labi nya sa iyo. Kung gaano kadalas kayong magpalitan ng mga salitang "mahal kita" at kung ano pa. Kasi sa pamamagitan noon mo mapapatunayan sa kanya na wagas yung pagmamahal mo. Yung kahit masakit na yung mga ginagawa nya, sinasadya man o hindi, kaya mong balewalain yung lahat sa isang iglap lang. Pagpapakamartir ba yun? Hindi, pagpapakapraktikal yun at pagpapakatotoo. Hindi talaga mangyayari na parati kayong magkasama at naglalaplapan. Napakababaw rin na pagmamahal noon. At, nakakasawa rin yon.

Mahirap yan gawin, pero hindi masamang subukan. Saka ano naman kung ano pang sabihin ng iba? Kahit yung mga pinakamalapit mong kaibigan pwede mong balewalain kasi may sarili kang pagiisip. At saka yun ang pagkakataon nyong dalawa para patunayan sa kanila na seryoso kayo sa isa't isa. Minsan ganoon mababalik yung respeto ng ibang tao e. Pag na-overcome mo yung mga expectations nila (na negative) sa inyo.

At pag magkahiwalay kayo (hindi kayo magkasama), huwag mong isipin kung kailan lang kayo ulit na magkikita, kundi kung paano mo sya gugulatin para mapanatili yung pagmamahal nyang natatakot kang mawala.

At higit sa lahat, importante ang tiwala. Nahinuha ko rin na hindi ako nagtiwala sa kanya noon. (Well hindi naman talaga sya katiwa-tiwala noon HAHAHA peace bro!) Siguro kung nagtiwala lang ako kahit pa pinagloloko na nya ko... Hindi, talagang ginusto rin ng Diyos na mangyari yun sa amin.

Sa ngayon, hinihintay ko pa ba sya? Sa totoo lang, hindi.

Yung totoo?

Hindi.

At wala akong pakialam.


Ako yung taong naniniwala na kung kami, kami talaga. Kung hindi, bakit ko pa pahihirapan ang sarili ko?


At saka hindi bagay yang mga tanong na yan sa mga nangyayari ngayon sa buhay nya/nila. Showbiz buhay non, baka madamay ako. Matagal na tong draft na to pero dahil sa blog post ni Karen ay naisip kong i-post. Hehehe.

Sana - Up Dharma Down

I really don't know if I could trust the lyrics I find in the internet. But anyway...



Nilibot na ang buong mundo
Di pa rin ako nakukuntento
Makakahanap ng ipapalit
Nang walang babala
Lumipas ay nagbabalik pala

Nalilito na ako, hindi na dapat gan'to;
Nakaraan ay natapos at napagdaanan na.
Bakit nasisindak pa sa t'wing naaalala -
Matatauhan na wala ka na pala

Ako, sila'y nandito na,
Ikaw na lang ang kulang.
Anong lunod o lalim? Ba't 'di na lang lumutang?
Anong pait ang matamis? At aking susubukan.
Anong silbi ng narito?
'Di mo na kailangan.

Hindi nga nagtagal ang pagpapanggap na 'to
Kaliwa at kanan harap at likod ano mang anggulo
Titigan ay bumibigay ako

Damdamin ay kay bigat
Naisip na ang lahat
Wala na ba talaga akong magagawa pa

Ako, sila'y nandito na,
Ikaw na lang ang kulang.
Anong lunod o lalim? Ba't 'di na lang lumutang?
Anong pait ang matamis? At aking susubukan.
Anong silbi ng narito?
'Di mo na kailangan.

Wala na bang makakapantay at di na ba dapat pang maghintay
Ako lang ba ang nagkasala?
Kumakapit sa natitirang sana.

Kung babalik ka pa hanggang kailan kaya?
Ako dito mag aabang na magdutong na ang patlang
Ang kulang ay mapupunan wala nang makahahadlang
Wala na yatang hihigit sa pangungulila ko
Iba na bang nagbibigay ng mga kailangan mo?

O sana
Kay higpit ng kapit sa unan kagabi ko
O sana
Inaasam muling makatabi at mahalik, sana.

Yay, an update!

Sometimes I just feel a little bit -- really worthless. I just feel that as the "best friend" I should be able to help him with his pain. But moral support, which is the least I could give, doesn't work at all.






I just want you to know that I believe you can do it. So I wish you won't give up. Because... Not because you suddenly realized what you really want, and that it's not what you currently have or where you currently are, means that you could just turn back -- or left or right -- to get there. This is an instance where you have to see it through...


But in the end, it's still your choice. I'm just hoping that you choose to see it through. You're near the end of this stupid hardship stage that seems like a gate to a circle of hell, so why not get it over with? Basta ako, naniniwala akong kaya mo yan.


Ayun lang. Naks, tagal kong di nagdedicate ng post for you! HAHAHA


Just a little disclaimer: I'm saying/blogging this because I consider myself his best friend. Please don't always connect things with the past that we had, and shared. It's getting annoying.




Me?


I resigned from the call center industry. Literally, figuratively. My mindset was not that set, I suppose. So I'm basically relying on my part-time job, which I really prefer to that job.


Of course it's sad! I keep praying that I get accepted in Factset! :)




God bless us all! Spread the love!