Si Ma'am Edna A. Amparado ang aking butihing propesor sa Bio 1.
At napakakwela nya.
Naaalala ko noong first day of classes, she launched into a talk about plastics and their evil. Sabi nya ang number 3, 6, at 7 daw ay hindi mabuting plastic. Nang minsan nga raw na may saleslady sa supermarket na nag-offer sa kanyang bumili ng plastic bottles na may ganoong number, sinabi nya sa saleslady, "Alam mo, masama yang plastic na yan! Nakakamatay yan! Kasi ang ginamit na component sa paggawa nyan..." At tinuro nya raw sa saleslady ang tungkol sa plastic na iyon. Sabi pa nga nya, magbitiw na lang daw yung saleslady sa trabaho nya, kasi evil naman daw yung binibenta nya. (lmao)
Kaya nga raw dapat tumigil na kami sa pagkain ng mga pagkaing served sa styro. Kasi may component daw ang styro na humahalo sa pagkain, lalo na kapag mainit, at yung component na iyon ay hindi naman daw nakakabuti sa katawan. Kaya magbaon na raw kami ng porcelain plates pag kakain kami sa caasaa, o kaahit saaan. At kung magrarally raw kami, dapat doon kami magrally sa McDo at jollibee at Chowking. O kaya naman ay sa CASAA, para di malayo. Dahil ang casaa ay nagsserve din daw sa plastic at styro. At bawal daw sa room ang plastic. Mula noon, di na ako bumibili sa CASAA ng sandwich at milo bago mag-bio. Unless maubos ko bago mag-bio.
Araw-araw may mga joke si ma'am, na hindi talaga joke. Para nga syang stand-up comedian e. Minsan pa, nawawala-wala yung feed ng mic. So nami-miss namin yung joke nya. Tapos minsan naman, after 30 minutes magrrant na naman sya tungkol sa mga plastic na yan and stuff. Haha
Kahapon nga, ang lesson namin ay Ecosystem. Pag dating sa food web, pinakita yung energy pyramid something. Tapos, bilang 10% lang ang nareretain ng next level ng mga kumakain, pinakamaraming energy yung nareretain syempre ng producers. Kaya sabi ni ma'am, wag na raw kami kumain ng baka. O ng baboy. O ng manok. O ng isda. Wag din daw yung mga herbivores tulad ng grasshopper, though mas maraming energy yun. Dun na lang daw kami sa mga gulay - pechay, kamote, mais. O kaya dun na lang kami sa GRASS.
Sabi pa nya, wag daw tangkilikin yung mga seedless seedless na yan. Kasi maraming energy ang seeds. Bukod sa mga anti-oxidant sila. Example, yung grape fruit. Talaga raw magandang kainin yung buto ng grapes. Kaya pag may nagbenta raw sa amin ng seedless, sabihan daw namin yung tindera na hindi dapat sya nagbebenta ng mga seedless fruits, dahil mas maraming nutrients ang may seeds na fruits. Para daw ma-educate yung tindera.
Kaya raw, we should swallow one kilo of grape seeds a month.
Bonggang bonggang Ma'am Amparado. Mami-miss ko yung kakulitan nya. Buti na lang summer, at buti na lang mababaw ako at halos lahat tinatawanan ko. Kaya hindi ako nagsawa sa kakulitan nya. God bless her.
13.5.09
9.5.09
Human
Ibinili ako ni Tita Tess (nanay ni Jorge) ng bag sa Human. Kasi raw super dilapidated na yung bag ko. JOKE!
Binili nya rin ako ng tsinelas!!! Yey! Bait bait talaga ni Tita Tess. Parang nanay ko na rin.
HAPPY MOTHER'S DAY!!!
Para sa nanay ko, kay Tita Tess, at sa lahat ng nanay. Maraming salamat po talaga.
Binili nya rin ako ng tsinelas!!! Yey! Bait bait talaga ni Tita Tess. Parang nanay ko na rin.
HAPPY MOTHER'S DAY!!!
Para sa nanay ko, kay Tita Tess, at sa lahat ng nanay. Maraming salamat po talaga.
FLAMES
Nagtungo ako sa Discover your FLAMES Ministry (tama ba?) kanina. :)
I was really very happy. Kasi pakiramdam ko tutubuan ako ng talaba dito sa bahay kung hindi ako nakaalis kanina. Lalo't napaka-productive talaga pag nagpupunta ako sa LIGHT. Walang evident na proof ng productivity, pero alam ko sa sarili ko na naging productive ako dahil alam kong pinuri ko ang Panginoon at nag-alay ako ng panahon para sa Kanya nang hindi labag sa loob ko. In fact, gustong gusto ko talaga. Siguro nga dahil na rin sa ayaw kong ma-bore sa bahay when I know I could have been doing something very worthwile. Pero dahil din sa alam kong God called me to worship Him, and I am in no place to disobey. :D
Pero di ko pa rin maisip kung anong Ministry talaga ang dapat. Hindi lang yung kung saan ako may calling, na ayon (yata) sa Worksheet ay Vigil Ministry o kaya ay Praise and Worship at pwede rin sa Outreach. Hindi kasi ako sure doon. Pero naka-attend ako sa Ministry talk ng Vigil at ayos lang naman sa akin na hindi kumain and all. At sobrang magiging okay yung ma-tame ko ang aking dila. That would not just be a help to the people I would be interceding for, but for me as well. Yeah. Haha. Yung Praise and Worship, di ko napuntahan e.
Nakapunta ako sa talk ng Media at gusto ko rin talaga yung gumawa ng mga presentations para sa mga songs. Humble kasi yung work, at mejo may alam naman ako doon bilang halos lahat ng klase ko sa UP ay nag-assemble na ako ng mga ganoon and stuff. At madali naman akong matuto. Tulad kanina, nalaman ko kung paano gumawa ng hyperlink within a powerpoint. Oo na, weak na ako at ngayon ko lang nalaman kung paano. Pero hindi ko naman pinaturo yun. Nakita at na-observe ko lang. Ganoon lang naman. At alam ko namang handa naman silang tumulong e, wag lang OA. Halimbawa yung mga ganoong bagay, na pwede rin namang i-research o magbutingting na lang, di na kailangang abalahin pa sila. Saka naisip ko, kahit pa estudyante ako, kung para kay Lord, magagawa ko naman ang commitments e. Kailangan kasi sa lahat ng Ministry na napuntahan ko, dapat maaga. Haha. Ayun. Tapos gusto ko rin yung Audio group ng Media Ministry. Yung mag-aayos ng speakers and all. Wala lang. :D Pero mas gusto ko Acetate group. Haha
Nakapunta rin ako sa Music Ministry, at gusto ko talaga sumama doon. Di ko nga alam na hindi ko pala ni-checkan yun. Siguro kasi ang nasa isip ko noon, andun si Jorge at baka ayaw nya akong makasama blah blah. Parang nung nag-fill up lang ako ng UPCAT form. Haha anyway, ayun. May practice sa Thursday at pupunta ako dahil pwede at kaya ko namang pumunta.
Ipagdasal naman natin na sana ma-discern ko na kung saang Ministry ako makakapag-serve the best! Please!
Salamat!
------------------------------------------------------------------------
Dahil malapit na ang break between Summer and First Sem... Nagsisimula na akong ma-depress. Sa totoo lang ayaw ko.
Ayaw kong mabore dito sa bahay.
Ayaw kong walang kausap na taong "close" talaga sa akin.
Kasi, natatakot ako na baka mag-break down ako. Grabe. Ayaw ko lang muna mag-spend ng hours (o baka isang buong araw) na nag-eemo and all. Tipong umiiyak tapos di ko matigil. Wala lang. Masakit kasi sa dibdib, as in not only figuratively but literally as well. At di naman ako nagpapa-check up. Haha ayun. Di talaga maganda kapag nagkakaroon ka ng sama ng loob e. Tulad nga ng sabi noong Tuesday, kasalanan iyon.
I was really very happy. Kasi pakiramdam ko tutubuan ako ng talaba dito sa bahay kung hindi ako nakaalis kanina. Lalo't napaka-productive talaga pag nagpupunta ako sa LIGHT. Walang evident na proof ng productivity, pero alam ko sa sarili ko na naging productive ako dahil alam kong pinuri ko ang Panginoon at nag-alay ako ng panahon para sa Kanya nang hindi labag sa loob ko. In fact, gustong gusto ko talaga. Siguro nga dahil na rin sa ayaw kong ma-bore sa bahay when I know I could have been doing something very worthwile. Pero dahil din sa alam kong God called me to worship Him, and I am in no place to disobey. :D
Pero di ko pa rin maisip kung anong Ministry talaga ang dapat. Hindi lang yung kung saan ako may calling, na ayon (yata) sa Worksheet ay Vigil Ministry o kaya ay Praise and Worship at pwede rin sa Outreach. Hindi kasi ako sure doon. Pero naka-attend ako sa Ministry talk ng Vigil at ayos lang naman sa akin na hindi kumain and all. At sobrang magiging okay yung ma-tame ko ang aking dila. That would not just be a help to the people I would be interceding for, but for me as well. Yeah. Haha. Yung Praise and Worship, di ko napuntahan e.
Nakapunta ako sa talk ng Media at gusto ko rin talaga yung gumawa ng mga presentations para sa mga songs. Humble kasi yung work, at mejo may alam naman ako doon bilang halos lahat ng klase ko sa UP ay nag-assemble na ako ng mga ganoon and stuff. At madali naman akong matuto. Tulad kanina, nalaman ko kung paano gumawa ng hyperlink within a powerpoint. Oo na, weak na ako at ngayon ko lang nalaman kung paano. Pero hindi ko naman pinaturo yun. Nakita at na-observe ko lang. Ganoon lang naman. At alam ko namang handa naman silang tumulong e, wag lang OA. Halimbawa yung mga ganoong bagay, na pwede rin namang i-research o magbutingting na lang, di na kailangang abalahin pa sila. Saka naisip ko, kahit pa estudyante ako, kung para kay Lord, magagawa ko naman ang commitments e. Kailangan kasi sa lahat ng Ministry na napuntahan ko, dapat maaga. Haha. Ayun. Tapos gusto ko rin yung Audio group ng Media Ministry. Yung mag-aayos ng speakers and all. Wala lang. :D Pero mas gusto ko Acetate group. Haha
Nakapunta rin ako sa Music Ministry, at gusto ko talaga sumama doon. Di ko nga alam na hindi ko pala ni-checkan yun. Siguro kasi ang nasa isip ko noon, andun si Jorge at baka ayaw nya akong makasama blah blah. Parang nung nag-fill up lang ako ng UPCAT form. Haha anyway, ayun. May practice sa Thursday at pupunta ako dahil pwede at kaya ko namang pumunta.
Ipagdasal naman natin na sana ma-discern ko na kung saang Ministry ako makakapag-serve the best! Please!
Salamat!
------------------------------------------------------------------------
Dahil malapit na ang break between Summer and First Sem... Nagsisimula na akong ma-depress. Sa totoo lang ayaw ko.
Ayaw kong mabore dito sa bahay.
Ayaw kong walang kausap na taong "close" talaga sa akin.
Kasi, natatakot ako na baka mag-break down ako. Grabe. Ayaw ko lang muna mag-spend ng hours (o baka isang buong araw) na nag-eemo and all. Tipong umiiyak tapos di ko matigil. Wala lang. Masakit kasi sa dibdib, as in not only figuratively but literally as well. At di naman ako nagpapa-check up. Haha ayun. Di talaga maganda kapag nagkakaroon ka ng sama ng loob e. Tulad nga ng sabi noong Tuesday, kasalanan iyon.
8.5.09
bangungot...?
kaya umuwi na ako nang maaga. :D may prayer meeting pa mamaya e, so makakapagpahinga ako. (dance)
---------------------------------------------------------------------------
Nakakatakot kaninang madaling araw.
Nasa convenient store ako at may mangilan-ngilan ding tao dun sa loob bukod doon sa store. Maya-maya, napansin ko na may mga taong umaali-aligid sa convenient store... And for some reason, na-discern ko na sila ay... mga... evil spirits... T-T
And I was already sending them away. Pero ayaw nilang umalis. Tapos naka-lock na yung store, pero pinipilit nilang pumasok. At nararamdaman ko nang hindi na ito biro, at binabangungot na ako or something worse... At di ko na maigalaw ang katawan ko, though gising na ako and I know it. Tapos nababalik ako doon sa store, and I keep sending them away, and then I keep going back to the "real state" at di ko talaga maigalaw ang katawan ko. Then napasigaw ako ng "Lord!" and I was able to open my eyes pero di ko magalaw katawan ko so I closed my eyes again... And the next thing I knew, I was breathing out in a growl-like fashion.
At super kinabahan na talaga ako. So I kept praying until I finally was able to move. At sa sobrang takot ko I hugged my Bible (which was just beside me) and I prayed so hard and I sent an SMS kay Lola na nasa baba to help me. At umakyat sya at sinamahan nya ako at tumabi na ako kanila Dane sa baba (nasa double-bed kami at nasa taas ako natutulog) at di talaga ako nakatulog na. At naiyak talaga ako dahil natakot talaga ako noon. Hanggang sa sumikat na ang araw, doon lang ulit ako pumikit...
Kaya naman na-late ako kanina. Lagpas 9:30am na ako nakaalis. Buti na lang naabutan ko ang quiz.
Kakatakot.
Kaya naman naghahanap talaga ako ng kaibigang makakasama kanina. Kaso, may mga tao talagang wala pag kailangan mo sila. At syempre I swore to attend the prayer meeting tonight. So 5pm aalis na ako.
Please pray for me. And for everyone. Thank you!
---------------------------------------------------------------------------
Nakakatakot kaninang madaling araw.
Nasa convenient store ako at may mangilan-ngilan ding tao dun sa loob bukod doon sa store. Maya-maya, napansin ko na may mga taong umaali-aligid sa convenient store... And for some reason, na-discern ko na sila ay... mga... evil spirits... T-T
And I was already sending them away. Pero ayaw nilang umalis. Tapos naka-lock na yung store, pero pinipilit nilang pumasok. At nararamdaman ko nang hindi na ito biro, at binabangungot na ako or something worse... At di ko na maigalaw ang katawan ko, though gising na ako and I know it. Tapos nababalik ako doon sa store, and I keep sending them away, and then I keep going back to the "real state" at di ko talaga maigalaw ang katawan ko. Then napasigaw ako ng "Lord!" and I was able to open my eyes pero di ko magalaw katawan ko so I closed my eyes again... And the next thing I knew, I was breathing out in a growl-like fashion.
At super kinabahan na talaga ako. So I kept praying until I finally was able to move. At sa sobrang takot ko I hugged my Bible (which was just beside me) and I prayed so hard and I sent an SMS kay Lola na nasa baba to help me. At umakyat sya at sinamahan nya ako at tumabi na ako kanila Dane sa baba (nasa double-bed kami at nasa taas ako natutulog) at di talaga ako nakatulog na. At naiyak talaga ako dahil natakot talaga ako noon. Hanggang sa sumikat na ang araw, doon lang ulit ako pumikit...
Kaya naman na-late ako kanina. Lagpas 9:30am na ako nakaalis. Buti na lang naabutan ko ang quiz.
Kakatakot.
Kaya naman naghahanap talaga ako ng kaibigang makakasama kanina. Kaso, may mga tao talagang wala pag kailangan mo sila. At syempre I swore to attend the prayer meeting tonight. So 5pm aalis na ako.
Please pray for me. And for everyone. Thank you!
7.5.09
ulan at baha
Maraming maraming salamat kay Manong sidecar na nagtawid sa akin hanggang sa kanto ng eskenita namin kanina. FOR FREE. Sorry po talaga, binigay ko na kasi sa Mamang preacher sa bus yung extra kong barya kanina. Maraming maraming salamat po! I know God will bless you forever for having such a good heart. Salamat po ulit.
----------------------------------------------------------------------------------------
Ito ay isang super habang araw. :D
Ala-una pa lang ay wala na akong klase kanina. Kaya naman kumain na ako at nagnet sandali habang hinihintay si Jabs para ibalik yung gitara. Nang magkita kami ay ipinagpaalam nya na iuuwi na lang muna nya yung gitara. Kahit na gusto ko na talagang iuwi yung gitara, naawa naman ako kay Habon at may tiwala naman ako sa kanya kahit minsan na nyang nabagsak yun kaya pinahiram ko na sa kanya. Hanggang Lunes. Dapat, in good working condition pa. So, next week ko na mapapaayos ang gitara ko. :D
Matapos iyon ay nagpasama ako kay Jabs hanggang Vinzons para pumunta kay Gidget. Nang nasa Academic Oval na kami ay biglang umulan nang bongga. Noon din ay naalala kong naiwan ko ang aking butihing payong sa net shop. Di ko na lang binalikan, kasi uwing-uwi na si Jabs at malapit na naman kami sa Vinzons. Nang nasa tapat na kami nang BA ay biglang lumakas ang ulan! Bongga!!! Hahaha. Ayon. Mejo wet look ako nang makarating sa Vinzons.
Nagpadala ako ng maikling mensahe (SMS) kay Horhe tungkol sa payong ko. Bilang katabi lang naman ng boarding house nila yung net shop. At nag-sorry na rin ako kasi nabadtrip sya dahil pinapatago ko sa kanya yung gitara, tapos nainis din ako dahil pwede naman syang tumanggi, bakit kailangan pang bumulong-bulong, tapos nag-walk out sya. At sabi ko pumunta kami sa prayer meeting bukas. Hayun. Syempre, di nagreply. Feeling ko nalimutan agad nya yung unang sentence sa message at tinamad nang magreply. :)
Nang umakyat ako sa Kule office ay dinatnan ko si Gidget na nagsusulat ng something (di ko pa alam) sa computer. Pinaupo nya muna ako sa labas, at thankful naman ako dahil mejo napagod din ako sa pag-akyat ng hagdan, tapos ang init pa kasi naka-jacket ako. So natulog muna ako doon. Di nagtagal, pinapasok na rin ako ni Gidget at pinaupo sa tabi nya. Mejo lutang pa ako kasi nakaidlip na rin ako, pero nalaman kong ang sinusulat ni Gidget ay balita tungkol sa **ABANGAN SA NEXT KULE ISSUE** at nagulat naman din ako. Wala naman talaga na sigurong magawa ang MTRCB na yan. Si Gidget naman, nahihirapan sa Lead ng news na iyon. Grabe lang. Syempre lutang ako, di ko sya matulungan. At di naman ako magaling sa paggawa ng lead, though nung elem magaling ako. XD Pero may mas magaling pa sa akin, si Alyssa. Pang-feature talaga ako noon e. Chos. hahaha noon yun. Pero hayun, habang ginagawa ni Gidget ang balitang iyon ay tinatawag-tawagan ko si Jopay. Napag-alaman namin na baka raw mag-extend yung prof nila kasi may experiment pa sila. Grabe lang.
Pero nang matapos si Gidget ay umalis na rin agad kami. Dumaan kami sa Long Island at ni-subsidize ako ni Gidget ng Vanilla Ice Cream, na super sarap! :P salamat Gidget!!! At hindi pa rin tapos sina Jopay. Kaya naman tumungo na lang kami sa CMC dahil may kailangan daw daanan si Gidget. Nang paalis na kami roon ay katatapos lang ng Physics nina Jopay kaya napag-usapan namin na sa Molave (mo-leyv) na lamang magkita-kita. Feeling ko nasa may AS-CAL na si Jopay noon though ang sabi nya nasa NIP pa lang sila. hahaha
Pagdating sa Molave (mo-leyv), nanood kami ni Gidget ng TV. KIBA ang palabas. At kahit anong gawin namin ni Gidget, hindi namin mahuli ang kwento. Basta yung isang character, na kinalaunan ay nalaman ko kay Harry na Noah ang pangalan, ay may sa-demonyo at nagsisisigaw sya at niyakap sya nung isang girl tapos na-compell yung demonyo sa loob nya pero mahina pa rin sya chuchuchu. Whatever. Tapos ay Mr. Bean. Tapos grabe lang nakakairita yung lalaki na naging roommate ni Mr. Bean. Ang baboy. Tapos ay Hot Shots. Ang gwapo ni Jerry Yan. Though nung may angle (tama ba spelling? basta angulo, angle, chever) na naalala ko si Horhe napasabi akong "Diyos ko wag syang gumanyan! Kamukha nya si Horhe!" at pinagmumumura ako ni Gidget. hahaha. Sorry naman, naalala ko lang si Horhe. XD At napagkasunduan na mag-KFC sa T. Sora (though noong una TriNoma dapat, pero nag-iinarte si Jopay).
Akala namin noong una, kasama si Kenneth, echos lang pala. Kaya naglakad na kami. Doon kami dumaan sa may LB, tapos sa Central, tapos along Commonwealth patungong T. Sora. At naalala ko bigla na dinaanan pala namin ang net shop. At di ko nakuha si payong. Bongga.
Syempre wala na akong pera kaya naman naki-munch na lang ako sa snack box, salamat Gidget at John Paul! haha nabusog naman ako in fairness! salamat ulit!
Tapos syempre kwentuhan galore. At asaran galore. Hahaha at di nakuntento si Jopay kaya naman pagtawid namin ay deretso kami sa McDo. At ni-subsidize ako ni Jopay sa HOT FUDGE SUNDAE NA SUPER MAS MARAMI KAYSA IBANG BRANCH NG MCDO. (dance) SALAMAT JAMAL!!!
Salamat talaga for making my day. Na mejo nasira nang may nagtext at nagtatanong kung nilologin ko ba ang... pft. Napaisip tuloy ako, alam ko nga ba ang password? At may mapapala naman ba ako pag nag-login ako? At nakakasakit lang yung term na "wala kasing offline messages e." o so?
Weee~
Salamat sa lahat ng nagdasal para kay Ate!!! She said she really felt God with and beside her while she was taking the exam. Thank you everyone!!!
----------------------------------------------------------------------------------------
Ito ay isang super habang araw. :D
Ala-una pa lang ay wala na akong klase kanina. Kaya naman kumain na ako at nagnet sandali habang hinihintay si Jabs para ibalik yung gitara. Nang magkita kami ay ipinagpaalam nya na iuuwi na lang muna nya yung gitara. Kahit na gusto ko na talagang iuwi yung gitara, naawa naman ako kay Habon at may tiwala naman ako sa kanya kahit minsan na nyang nabagsak yun kaya pinahiram ko na sa kanya. Hanggang Lunes. Dapat, in good working condition pa. So, next week ko na mapapaayos ang gitara ko. :D
Matapos iyon ay nagpasama ako kay Jabs hanggang Vinzons para pumunta kay Gidget. Nang nasa Academic Oval na kami ay biglang umulan nang bongga. Noon din ay naalala kong naiwan ko ang aking butihing payong sa net shop. Di ko na lang binalikan, kasi uwing-uwi na si Jabs at malapit na naman kami sa Vinzons. Nang nasa tapat na kami nang BA ay biglang lumakas ang ulan! Bongga!!! Hahaha. Ayon. Mejo wet look ako nang makarating sa Vinzons.
Nagpadala ako ng maikling mensahe (SMS) kay Horhe tungkol sa payong ko. Bilang katabi lang naman ng boarding house nila yung net shop. At nag-sorry na rin ako kasi nabadtrip sya dahil pinapatago ko sa kanya yung gitara, tapos nainis din ako dahil pwede naman syang tumanggi, bakit kailangan pang bumulong-bulong, tapos nag-walk out sya. At sabi ko pumunta kami sa prayer meeting bukas. Hayun. Syempre, di nagreply. Feeling ko nalimutan agad nya yung unang sentence sa message at tinamad nang magreply. :)
Nang umakyat ako sa Kule office ay dinatnan ko si Gidget na nagsusulat ng something (di ko pa alam) sa computer. Pinaupo nya muna ako sa labas, at thankful naman ako dahil mejo napagod din ako sa pag-akyat ng hagdan, tapos ang init pa kasi naka-jacket ako. So natulog muna ako doon. Di nagtagal, pinapasok na rin ako ni Gidget at pinaupo sa tabi nya. Mejo lutang pa ako kasi nakaidlip na rin ako, pero nalaman kong ang sinusulat ni Gidget ay balita tungkol sa **ABANGAN SA NEXT KULE ISSUE** at nagulat naman din ako. Wala naman talaga na sigurong magawa ang MTRCB na yan. Si Gidget naman, nahihirapan sa Lead ng news na iyon. Grabe lang. Syempre lutang ako, di ko sya matulungan. At di naman ako magaling sa paggawa ng lead, though nung elem magaling ako. XD Pero may mas magaling pa sa akin, si Alyssa. Pang-feature talaga ako noon e. Chos. hahaha noon yun. Pero hayun, habang ginagawa ni Gidget ang balitang iyon ay tinatawag-tawagan ko si Jopay. Napag-alaman namin na baka raw mag-extend yung prof nila kasi may experiment pa sila. Grabe lang.
Pero nang matapos si Gidget ay umalis na rin agad kami. Dumaan kami sa Long Island at ni-subsidize ako ni Gidget ng Vanilla Ice Cream, na super sarap! :P salamat Gidget!!! At hindi pa rin tapos sina Jopay. Kaya naman tumungo na lang kami sa CMC dahil may kailangan daw daanan si Gidget. Nang paalis na kami roon ay katatapos lang ng Physics nina Jopay kaya napag-usapan namin na sa Molave (mo-leyv) na lamang magkita-kita. Feeling ko nasa may AS-CAL na si Jopay noon though ang sabi nya nasa NIP pa lang sila. hahaha
Pagdating sa Molave (mo-leyv), nanood kami ni Gidget ng TV. KIBA ang palabas. At kahit anong gawin namin ni Gidget, hindi namin mahuli ang kwento. Basta yung isang character, na kinalaunan ay nalaman ko kay Harry na Noah ang pangalan, ay may sa-demonyo at nagsisisigaw sya at niyakap sya nung isang girl tapos na-compell yung demonyo sa loob nya pero mahina pa rin sya chuchuchu. Whatever. Tapos ay Mr. Bean. Tapos grabe lang nakakairita yung lalaki na naging roommate ni Mr. Bean. Ang baboy. Tapos ay Hot Shots. Ang gwapo ni Jerry Yan. Though nung may angle (tama ba spelling? basta angulo, angle, chever) na naalala ko si Horhe napasabi akong "Diyos ko wag syang gumanyan! Kamukha nya si Horhe!" at pinagmumumura ako ni Gidget. hahaha. Sorry naman, naalala ko lang si Horhe. XD At napagkasunduan na mag-KFC sa T. Sora (though noong una TriNoma dapat, pero nag-iinarte si Jopay).
Akala namin noong una, kasama si Kenneth, echos lang pala. Kaya naglakad na kami. Doon kami dumaan sa may LB, tapos sa Central, tapos along Commonwealth patungong T. Sora. At naalala ko bigla na dinaanan pala namin ang net shop. At di ko nakuha si payong. Bongga.
Syempre wala na akong pera kaya naman naki-munch na lang ako sa snack box, salamat Gidget at John Paul! haha nabusog naman ako in fairness! salamat ulit!
Tapos syempre kwentuhan galore. At asaran galore. Hahaha at di nakuntento si Jopay kaya naman pagtawid namin ay deretso kami sa McDo. At ni-subsidize ako ni Jopay sa HOT FUDGE SUNDAE NA SUPER MAS MARAMI KAYSA IBANG BRANCH NG MCDO. (dance) SALAMAT JAMAL!!!
Salamat talaga for making my day. Na mejo nasira nang may nagtext at nagtatanong kung nilologin ko ba ang... pft. Napaisip tuloy ako, alam ko nga ba ang password? At may mapapala naman ba ako pag nag-login ako? At nakakasakit lang yung term na "wala kasing offline messages e." o so?
Weee~
Salamat sa lahat ng nagdasal para kay Ate!!! She said she really felt God with and beside her while she was taking the exam. Thank you everyone!!!
6.5.09
Don't Speak - No Doubt
Ihahabol ko na lang yung mp3. Hanap muna ako magandang app. :D Pag imeem kasi hindi ipatutugtog nang buo yan e.
You and me
We used to be together
Everyday together always
I really feel
That I'm losing my best friend
I can't believe
This could be the end
It looks as though you're letting go
And if it's real
Well I don't want to know
Don't speak
I know just what you're saying
So please stop explaining
Don't tell me cause it hurts
Don't speak
I know what you're thinking
I don't need your reasons
Don't tell me cause it hurts
Our memories
Well, they can be inviting
But some are altogether
Mighty frightening
As we die, both you and I
With my head in my hands
I sit and cry
Don't speak
I know just what you're saying
So please stop explaining
Don't tell me cause it hurts (no, no, no)
Don't speak
I know what you're thinking
I don't need your reasons
Don't tell me cause it hurts
It's all ending
I gotta stop pretending who we are...
You and me I can see us dying...are we?
Don't speak
I know just what you're saying
So please stop explaining
Don't tell me cause it hurts (no, no, no)
Don't speak
I know what you're thinking
I don't need your reasons
Don't tell me cause it hurts
Don't tell me cause it hurts!
I know what you're saying
So please stop explaining
Don't speak,
don't speak,
don't speak,
oh I know what you're thinking
And I don't need your reasons
I know you're good,
I know you're good,
I know you're real good
Oh, la la la la la la La la la la la la
Don't, Don't, uh-huh Hush, hush darlin'
Hush, hush darlin' Hush, hush
don't tell me tell me cause it hurts
Hush, hush darlin' Hush, hush darlin'
Hush, hush don't tell me tell me cause it hurts
You and me
We used to be together
Everyday together always
I really feel
That I'm losing my best friend
I can't believe
This could be the end
It looks as though you're letting go
And if it's real
Well I don't want to know
Don't speak
I know just what you're saying
So please stop explaining
Don't tell me cause it hurts
Don't speak
I know what you're thinking
I don't need your reasons
Don't tell me cause it hurts
Our memories
Well, they can be inviting
But some are altogether
Mighty frightening
As we die, both you and I
With my head in my hands
I sit and cry
Don't speak
I know just what you're saying
So please stop explaining
Don't tell me cause it hurts (no, no, no)
Don't speak
I know what you're thinking
I don't need your reasons
Don't tell me cause it hurts
It's all ending
I gotta stop pretending who we are...
You and me I can see us dying...are we?
Don't speak
I know just what you're saying
So please stop explaining
Don't tell me cause it hurts (no, no, no)
Don't speak
I know what you're thinking
I don't need your reasons
Don't tell me cause it hurts
Don't tell me cause it hurts!
I know what you're saying
So please stop explaining
Don't speak,
don't speak,
don't speak,
oh I know what you're thinking
And I don't need your reasons
I know you're good,
I know you're good,
I know you're real good
Oh, la la la la la la La la la la la la
Don't, Don't, uh-huh Hush, hush darlin'
Hush, hush darlin' Hush, hush
don't tell me tell me cause it hurts
Hush, hush darlin' Hush, hush darlin'
Hush, hush don't tell me tell me cause it hurts
don't speak. mga walang respeto at si habon na di matalo-talo.
Minsan, sana, kahit minsan lang (tipong pag kaharap ako), isipin naman nya yung sasabihin nya.
Pero hindi e. Kasi, sinasadya nya na ganunin ako. Bastos? Ewan. Pero nakakasakit.
Kung ang goal naman nya ay saktan talaga ako. Wow lang. Di pa ba nakuntento sa lahat ng ginawa nya? :(
Kung gusto mong malaman. Nasasaktan talaga ako. Grabe ka naman.
Hindi naman yata tama yung ganoon e. Isipin mo rin naman. Wag kang mainip. Kasi mawawala na ako sa buhay mo. Not really siguro, kung magkikita man tayo every Tuesday and Friday. Pero wag ka talaga mainip tol. So kung pwede, para masaya naman, wag mo na rin akong saktan. *ang kadiri ng lines. naiimagine kong sinasabi ko sa kanya nang harapan.* Kasi... masakit e. Di mo kailangang ipamukha sa akin na naghahanap at nakakahanap ka ng cute tuwi-tuwina. Di mo kailangang iparinig sa akin na nasa California yung gusto mong makasama.
Alam mo kung bakit?
Kasi. Alam ko na e. Kaya di mo na kailangang sabihin pa. And again, kung ginagawa mo yun para saktan ako dahil nga ayaw mo na, di na talaga kailangan, okay? Kasi alam ko na. Alam ko na, alam ko na, alam ko na!!! Ugh.
Nakakabastos kasi talaga e. Wala talagang respeto sa nararamdaman ng ibang tao. Nakakasakit ka talaga. Wala naman akong ginawa kundi mahalin ka!!!
JOKE.
I mean. Ano ba. Wala naman yata akong ginagawa to deserve such behavior dude.
Anyway, grabe si Habon kanina. Hindi matalo sa pusoy! Nagtutulungan na kami nina Jarold at Jelo at Jorge! (JJJ. hahaha) Wala talaga. Grabe. Tawa na lang nang tawa kami.
Tapos yung gitara ko. T-T nababatak ata kasi nang bongga pag tinotono ni Jorge? Bukod dun sa fact na nahulog yun ni Jabs (Habon) nung nasa camp kami. Haha pero minor lang naman yung kay Habon. Grabe, papa-repair ko na yun by this week. At di ko na yun dadalhin sa camp. Tsk.
Pero hindi e. Kasi, sinasadya nya na ganunin ako. Bastos? Ewan. Pero nakakasakit.
Kung ang goal naman nya ay saktan talaga ako. Wow lang. Di pa ba nakuntento sa lahat ng ginawa nya? :(
Kung gusto mong malaman. Nasasaktan talaga ako. Grabe ka naman.
Hindi naman yata tama yung ganoon e. Isipin mo rin naman. Wag kang mainip. Kasi mawawala na ako sa buhay mo. Not really siguro, kung magkikita man tayo every Tuesday and Friday. Pero wag ka talaga mainip tol. So kung pwede, para masaya naman, wag mo na rin akong saktan. *ang kadiri ng lines. naiimagine kong sinasabi ko sa kanya nang harapan.* Kasi... masakit e. Di mo kailangang ipamukha sa akin na naghahanap at nakakahanap ka ng cute tuwi-tuwina. Di mo kailangang iparinig sa akin na nasa California yung gusto mong makasama.
Alam mo kung bakit?
Kasi. Alam ko na e. Kaya di mo na kailangang sabihin pa. And again, kung ginagawa mo yun para saktan ako dahil nga ayaw mo na, di na talaga kailangan, okay? Kasi alam ko na. Alam ko na, alam ko na, alam ko na!!! Ugh.
Nakakabastos kasi talaga e. Wala talagang respeto sa nararamdaman ng ibang tao. Nakakasakit ka talaga. Wala naman akong ginawa kundi mahalin ka!!!
JOKE.
I mean. Ano ba. Wala naman yata akong ginagawa to deserve such behavior dude.
Anyway, grabe si Habon kanina. Hindi matalo sa pusoy! Nagtutulungan na kami nina Jarold at Jelo at Jorge! (JJJ. hahaha) Wala talaga. Grabe. Tawa na lang nang tawa kami.
Tapos yung gitara ko. T-T nababatak ata kasi nang bongga pag tinotono ni Jorge? Bukod dun sa fact na nahulog yun ni Jabs (Habon) nung nasa camp kami. Haha pero minor lang naman yung kay Habon. Grabe, papa-repair ko na yun by this week. At di ko na yun dadalhin sa camp. Tsk.
4.5.09
Pag umuulan...
...di natin maiwasang may maalala. (Well, yun ay kung normal kang tao, hindi yung tipong lahat ng bagay o pangyayari nagagawan mo ng paraan na kamuhian at kamuhian lang. haha) Di ba? Bakit naman kapag maaraw, di naman tayo nagmumuni-muni masyado?
Bakit nga ba ganoon?
Eto yung mga naiisip ko ngayon. Bilang umuulan. Karamihan dito, base lang din sa mga naiisip ko kapag umuulan.
TUNOG. May kakaibang tunog yung ulan. Hindi lang basta pagbagsak ng tubig sa lupa. Kapag ikaw ang nagbasa ng lupa, may tunog ba? Kapag nilakasan mo para may tunog, sing-aya ba ng tunog ng ulan?
Hayun. Iba talaga ang tunog na nagagawa ng ulan. Mahina. Banayad. (Pigil yaong tinig! Pilit tumitighaw ngunit di manaig! Pinid yaong dibdib, gapos ng paglupid! *o, sabayan. sorry naman kung di ka maka-relate. xD) At nakakapawi ng mga problema, for some reason na susubukan kong bigyang liwanag. Hayun nga kasi. Mahina at banayad. Narerelax ang neurons mo. Malaking pasalamat sa air resistance. :)
Syempre ibang usapin naman yung bagyo, tol. Dami mong alam e.
PORMA (Form). Iba rin ang hitsura ng ulan kapag bumubuhos. Tulad nga ng sabi ko, subukan mong magpabagsak ng tubig sa lupa. Kung ayaw mo, sa bubong.
Sinubukan mo na ba? Hintayin kita.
O sige wag na. Ayun. Iba di ba? Walang raindrops yung iyo, kung ginawa mo man. Weak ka kasi. O, wag kang maraming alam. Talagang di mo kaya na ikaw lang. Walang tools dito kundi tabo at kamay mo. Haha. Pero di ba, iba?
Naranasan mo na ba ang ulan sa may bundok? Yung banayad lang na ulan. Parang ambon pero mas malakas pa nang kaunti. Tapos kung masusundan mo yung ulan, makikita mo pag naglalakbay na yung mga ulap. Parang kurtina yung ulan, di ba? Parang truck ng GMA's Patubig na nagdidilig ng mga halaman sa Roxas Boulevard. Parang ganoon. Hindi, ganoon talaga.
Kahit kapag sa may dagat ka. Makikita mo, ang ganda ng nagagawang tusok-tusok ng ulan sa dagat. Na para bang nasa damuhan ka pero dagat pala. Parang optical illusion pero alam mo na ulan ang may gawa noon. Tignan mo rin yung kurtina ng ulan. Ang ganda talaga.
So ano nga, bakit tayo may naaalala?
Siguro kasi, sa tunog at porma ng ulan, narerelax ang utak natin. Pati na rin siguro yung puso (pulse rate, pero pwede na rin yung figurative meaning) natin. Dahil dito, nagkakaroon ng koneksyon sa ibang mga bagay o pangyayari sa alaala natin na minsang nagpakalma sa atin. O kaya ay nagpasaya. Minsan din, pag nataon na umuulan, mga malulungkot na alaala ang naaalala natin.
Tulad ko, lagi kong naaalala yung pagkamatay ng lolo ko. May 9 siya namatay e, at nang madaling araw na iyon, malakas talaga ang buhos ng ulan. Hayun.
Naaalala ko rin si Jorge. xD Kasi minsan nyang nasabi na takot daw sya sa kulog at kidlat. At syempre bilang tatlo't kalahating tanga nga ako tulad ng sabi ni Gidget, naniwala naman ako. Grr.
ANYWAY.
Talagang may space in between? Para raw mapaisip ka. XD
Tulad noon, pwede ring masayang alaala ang maalala natin kapag umuulan, pero malungkot na ang dating sa atin.
Hayun talaga ang tingin ko. Talagang nakakapag-relax ang ulan. Kasi, bumababa ang temperature, di kailangang magpadala nang magpadala ng oxygen sa buong katawan, though pinananatili itong mainit. Homeostasis nga di ba. Tingin ko lang naman.
Unlike kapag mainit di ba. Mas mabilis ang pulse rate. Tama ba? Ayun. Kung mali, pagpasensyahan nyo na. Yan ang tingin ko e.
^_^
Bakit nga ba ganoon?
Eto yung mga naiisip ko ngayon. Bilang umuulan. Karamihan dito, base lang din sa mga naiisip ko kapag umuulan.
TUNOG. May kakaibang tunog yung ulan. Hindi lang basta pagbagsak ng tubig sa lupa. Kapag ikaw ang nagbasa ng lupa, may tunog ba? Kapag nilakasan mo para may tunog, sing-aya ba ng tunog ng ulan?
Hayun. Iba talaga ang tunog na nagagawa ng ulan. Mahina. Banayad. (Pigil yaong tinig! Pilit tumitighaw ngunit di manaig! Pinid yaong dibdib, gapos ng paglupid! *o, sabayan. sorry naman kung di ka maka-relate. xD) At nakakapawi ng mga problema, for some reason na susubukan kong bigyang liwanag. Hayun nga kasi. Mahina at banayad. Narerelax ang neurons mo. Malaking pasalamat sa air resistance. :)
Syempre ibang usapin naman yung bagyo, tol. Dami mong alam e.
PORMA (Form). Iba rin ang hitsura ng ulan kapag bumubuhos. Tulad nga ng sabi ko, subukan mong magpabagsak ng tubig sa lupa. Kung ayaw mo, sa bubong.
Sinubukan mo na ba? Hintayin kita.
O sige wag na. Ayun. Iba di ba? Walang raindrops yung iyo, kung ginawa mo man. Weak ka kasi. O, wag kang maraming alam. Talagang di mo kaya na ikaw lang. Walang tools dito kundi tabo at kamay mo. Haha. Pero di ba, iba?
Naranasan mo na ba ang ulan sa may bundok? Yung banayad lang na ulan. Parang ambon pero mas malakas pa nang kaunti. Tapos kung masusundan mo yung ulan, makikita mo pag naglalakbay na yung mga ulap. Parang kurtina yung ulan, di ba? Parang truck ng GMA's Patubig na nagdidilig ng mga halaman sa Roxas Boulevard. Parang ganoon. Hindi, ganoon talaga.
Kahit kapag sa may dagat ka. Makikita mo, ang ganda ng nagagawang tusok-tusok ng ulan sa dagat. Na para bang nasa damuhan ka pero dagat pala. Parang optical illusion pero alam mo na ulan ang may gawa noon. Tignan mo rin yung kurtina ng ulan. Ang ganda talaga.
So ano nga, bakit tayo may naaalala?
Siguro kasi, sa tunog at porma ng ulan, narerelax ang utak natin. Pati na rin siguro yung puso (pulse rate, pero pwede na rin yung figurative meaning) natin. Dahil dito, nagkakaroon ng koneksyon sa ibang mga bagay o pangyayari sa alaala natin na minsang nagpakalma sa atin. O kaya ay nagpasaya. Minsan din, pag nataon na umuulan, mga malulungkot na alaala ang naaalala natin.
Tulad ko, lagi kong naaalala yung pagkamatay ng lolo ko. May 9 siya namatay e, at nang madaling araw na iyon, malakas talaga ang buhos ng ulan. Hayun.
Naaalala ko rin si Jorge. xD Kasi minsan nyang nasabi na takot daw sya sa kulog at kidlat. At syempre bilang tatlo't kalahating tanga nga ako tulad ng sabi ni Gidget, naniwala naman ako. Grr.
ANYWAY.
Talagang may space in between? Para raw mapaisip ka. XD
Tulad noon, pwede ring masayang alaala ang maalala natin kapag umuulan, pero malungkot na ang dating sa atin.
Hayun talaga ang tingin ko. Talagang nakakapag-relax ang ulan. Kasi, bumababa ang temperature, di kailangang magpadala nang magpadala ng oxygen sa buong katawan, though pinananatili itong mainit. Homeostasis nga di ba. Tingin ko lang naman.
Unlike kapag mainit di ba. Mas mabilis ang pulse rate. Tama ba? Ayun. Kung mali, pagpasensyahan nyo na. Yan ang tingin ko e.
^_^
profile picture
ngayon pa lang pinangungunahan ko na kayo.
TRIP KO TALAGA YANG PIC NAMIN NI HORHE NA YAN.
Pasensya na. Sa totoo lang, masaya kasi talaga ako nyan e. Wag nyo na lang bigyan ng ibang kahulugan. Though... Meron talaga. xD
Anyway, alam nyo ba, ang theme ng Firefox namin ay Super Mario. So yung mga scrollbar ko ay tubo. At natutuwa lang naman ako. Tipong parang any moment lalabas si Super Mario at magtatatalon. Hahaha.
Feel na feel ko ngayong araw na ito na niloloko ko lang ang sarili ko. (dance) Malungkot ako. Sobra. Hahaha.
P.S. Yung picture na sinasabi ko ay yung profile picture ko dito sa blogger. Hindi nakadisplay dito sa blog ko. Baka raw kasi every time mag-login ako mabawasan ang bait ko. :P
TRIP KO TALAGA YANG PIC NAMIN NI HORHE NA YAN.
Pasensya na. Sa totoo lang, masaya kasi talaga ako nyan e. Wag nyo na lang bigyan ng ibang kahulugan. Though... Meron talaga. xD
Anyway, alam nyo ba, ang theme ng Firefox namin ay Super Mario. So yung mga scrollbar ko ay tubo. At natutuwa lang naman ako. Tipong parang any moment lalabas si Super Mario at magtatatalon. Hahaha.
Feel na feel ko ngayong araw na ito na niloloko ko lang ang sarili ko. (dance) Malungkot ako. Sobra. Hahaha.
P.S. Yung picture na sinasabi ko ay yung profile picture ko dito sa blogger. Hindi nakadisplay dito sa blog ko. Baka raw kasi every time mag-login ako mabawasan ang bait ko. :P
3.5.09
your own mother isn't always the best.
Or not. I wouldn't know. As of now, I don't think so.
I actually made my mother the theme on one of my homeworks last semester in CW10. I described her body, from her foot to her head, and associated different traits and characteristics that may be expressed in those parts. Gademit.
She's the type of mother who wouldn't induce any respect, once you see her from a long-term perspective. You know, like Matilda's mom (that movie Matilda, it's what made me start dreaming I'm actually an adopted child or that someone would adopt me), the likes.
There are times when she's really quiet and peaceful. You guessed it! While she's asleep. But that's even so very seldom, you know. She sleeps very shallow - mababaw. So you breathe within a meter or two near her, she'd wake up. And she'll not fall asleep again. And she'd beat you and scream at you and recount all your mistakes since you were born. She'll never shut up until the next time you'd go to sleep. Gademit.
Most of the time, she sees all the stupid things in the world. Yeah. Stupid. I know. She sees everything. And you'll never satisfy her. I used to love washing the dishes for the family. My grandfather was the one previously doing that stuff, but since his eyeglasses failed to enhance his sight, my mother noticed that there were soap marks all over our plates and utensils. So she decided that since I could already wash dishes, I would be the one to do that. Of course I'd love to. It's a great pleasure to start doing household chores when you're a child. It's like you're starting to be able to do what adults can do. But gademit, she's never satisfied. She doesn't like it when the sink is wet, even if I already wiped it with a rug that I'd tried to dry (pigain) many times. It's like she doesn't ever know that her daughter has small hands, gademit. Still, washing dishes is my favorite chore. I just don't do it anymore whenever she's there. Why? Even now that I've grown up, she'd still see something wrong, and she's the only one who could see it. I don't know, like dishes falling to the side, as if I made them like that. And even if you explain to her, she'd just tell you that you're being smart with her. Nowadays, whenever I realize that I'm already near to shouting while "explaining" (I really end up shouting, which makes her hit me more), I shut up. I don't care what she thinks or says afterwards, it's all the same naman e. She's the poor one we never understand, she works very hard and nothing on what she earns is left for her use.
I don't know if that's true. Knowing the kind of person she is. I think it's just right that she'd do those things to discipline herself. She's really not the kind who'd nourish her child's whateverness. We'd never learn how to be properly disciplined with her.
Ang dami e. Ang dami niyang inaadmit na hindi naman talaga. Napaka-fake niya, grabe. Kunwari pa syang proud sa amin. Nakakainis. At sana hindi niya ginagawang excuse yung mga mali nya, na sana wag naming gayahin. So as long as alam naming hindi dapat gayahin yun, wala na kaming pakialam kung gawin niya ulit at ulit? Pwede ba.
At lagi niyang sinasabi na imbyerna kami sa buhay nya. Aba, buti alam nya. Sometimes, I end up thinking that she doesn't see things the way they should be. Grabe.
As for us, oo, talagang wala rin kaming kwentang mga anak. Sinasagot namin siya and all. Pero ano ba, e yun ang nakikita namin e. Na kapag wala syang pera, napakainit ng ulo nya. Pero pag mayroon, nakakabili pa yan ng mga bagay na kaya pa namang wala (hala, parang ako lang. sa kanya talaga ako nagmana. tsk). Tapos kapag walang pera, sa amin ibubuntong lahat. Kesyo tagabayad lang sya dito at di naman sya nakikinabang. Na ginagawa raw namin siyang alila. Aba!
Una sa lahat, kung makakapagtrabaho lang ako, magtatrabaho talaga ako! Pero mula noong dito na ako sa bahay umuuwi, di na ako makapagtutor. At kung di niya napapansin, ayaw ng mga tao na makasama sya pag nakilala na talaga siya. Kaya nga dito na kami sa taas, dahil ayaw ni lola na palagi siyang nagngangangawa sa baba. Kaya nga di na umuuwi si ate. Sinabi sa akin ni ate iyon. Pwede ba. At kung di siya magtatrabaho, anong klaseng tao yan? Tulad ng mga tambay diyan? Kairita.
At pangalawa. Matuto nga siyang mag-appreciate. Hindi yung ang dami dami niyang nakikitang mali, kahit sobrang trivial na lang. Gusto niya perpekto lahat. Kung reklamador ako, ano na lang siya? Grabe. Nakakainis e. Siya ang gumagawang alila sa sarili niya. Tapos siya rin naman ang magdedesisyon kung anong uulamin. Tapos pag kami ang nag-suggest, mahal, mahal, mahal. Epal? Kairita.
Ewan ko. Nagsimula lang ito sa printer.
Ipprint ko kasi dapat ang aking application form para magshift. Tapos yung printer, di lumalabas sa listahan ng printer. Actually wala raw installed printer. E di tinanggal ko sa USB port, tapos sinaksak ko ulit. Late na ako. Inuninstall ko. Tapos nung iniinstall ko na, inabot na ng siyam-siyam. E may pasok lang naman ako noon. First day of summer classes. So napagdesisyunan kong sa net shop na lang magpa-print. Tae, anim na piso din yun.
Tapos tinanong niya, bakit KO raw TINANGGAL yung printer. Kakainis. Sabi ko nung magpprint ako di nagprint. Lumipas ang maraming mga araw.
Tapos tinanong ulit kanina. Ganun ulit pagkakatanong. At dinugtungan pa. "Malay ba namin anong ginagawa mo diyan." Aba putang ina, masakit na nga mata ko kakatitig sa mga powerpoint na di ko maprint, sasabihan pa akong ganoon? Leche. E di sumabog ako. Nagsigawan, at tinutukan ako ng kutsilyo. Tumahimik ako't di na masyadong nagsalita. Maliban noong sinabi niyang sabi ko raw nagsummer ako na walang relasyon sa computer. Putang ina sya, kung gusto nyang magcomputer, sabihin muna nya sa akin kung kailan sya magccomputer, e pagdating niya dito wala syang ibang sinabi kundi "Matutulog ako, punyeta."
Leche. Kakapang-init ng dugo. To think na lahat naman kami dito nag-aaral para makatapos para sa kanya. Feeling ko nawawala rin yung gana ni ate na itaguyod tong pamilyang to dahil sa kanya.
I actually made my mother the theme on one of my homeworks last semester in CW10. I described her body, from her foot to her head, and associated different traits and characteristics that may be expressed in those parts. Gademit.
She's the type of mother who wouldn't induce any respect, once you see her from a long-term perspective. You know, like Matilda's mom (that movie Matilda, it's what made me start dreaming I'm actually an adopted child or that someone would adopt me), the likes.
There are times when she's really quiet and peaceful. You guessed it! While she's asleep. But that's even so very seldom, you know. She sleeps very shallow - mababaw. So you breathe within a meter or two near her, she'd wake up. And she'll not fall asleep again. And she'd beat you and scream at you and recount all your mistakes since you were born. She'll never shut up until the next time you'd go to sleep. Gademit.
Most of the time, she sees all the stupid things in the world. Yeah. Stupid. I know. She sees everything. And you'll never satisfy her. I used to love washing the dishes for the family. My grandfather was the one previously doing that stuff, but since his eyeglasses failed to enhance his sight, my mother noticed that there were soap marks all over our plates and utensils. So she decided that since I could already wash dishes, I would be the one to do that. Of course I'd love to. It's a great pleasure to start doing household chores when you're a child. It's like you're starting to be able to do what adults can do. But gademit, she's never satisfied. She doesn't like it when the sink is wet, even if I already wiped it with a rug that I'd tried to dry (pigain) many times. It's like she doesn't ever know that her daughter has small hands, gademit. Still, washing dishes is my favorite chore. I just don't do it anymore whenever she's there. Why? Even now that I've grown up, she'd still see something wrong, and she's the only one who could see it. I don't know, like dishes falling to the side, as if I made them like that. And even if you explain to her, she'd just tell you that you're being smart with her. Nowadays, whenever I realize that I'm already near to shouting while "explaining" (I really end up shouting, which makes her hit me more), I shut up. I don't care what she thinks or says afterwards, it's all the same naman e. She's the poor one we never understand, she works very hard and nothing on what she earns is left for her use.
I don't know if that's true. Knowing the kind of person she is. I think it's just right that she'd do those things to discipline herself. She's really not the kind who'd nourish her child's whateverness. We'd never learn how to be properly disciplined with her.
Ang dami e. Ang dami niyang inaadmit na hindi naman talaga. Napaka-fake niya, grabe. Kunwari pa syang proud sa amin. Nakakainis. At sana hindi niya ginagawang excuse yung mga mali nya, na sana wag naming gayahin. So as long as alam naming hindi dapat gayahin yun, wala na kaming pakialam kung gawin niya ulit at ulit? Pwede ba.
At lagi niyang sinasabi na imbyerna kami sa buhay nya. Aba, buti alam nya. Sometimes, I end up thinking that she doesn't see things the way they should be. Grabe.
As for us, oo, talagang wala rin kaming kwentang mga anak. Sinasagot namin siya and all. Pero ano ba, e yun ang nakikita namin e. Na kapag wala syang pera, napakainit ng ulo nya. Pero pag mayroon, nakakabili pa yan ng mga bagay na kaya pa namang wala (hala, parang ako lang. sa kanya talaga ako nagmana. tsk). Tapos kapag walang pera, sa amin ibubuntong lahat. Kesyo tagabayad lang sya dito at di naman sya nakikinabang. Na ginagawa raw namin siyang alila. Aba!
Una sa lahat, kung makakapagtrabaho lang ako, magtatrabaho talaga ako! Pero mula noong dito na ako sa bahay umuuwi, di na ako makapagtutor. At kung di niya napapansin, ayaw ng mga tao na makasama sya pag nakilala na talaga siya. Kaya nga dito na kami sa taas, dahil ayaw ni lola na palagi siyang nagngangangawa sa baba. Kaya nga di na umuuwi si ate. Sinabi sa akin ni ate iyon. Pwede ba. At kung di siya magtatrabaho, anong klaseng tao yan? Tulad ng mga tambay diyan? Kairita.
At pangalawa. Matuto nga siyang mag-appreciate. Hindi yung ang dami dami niyang nakikitang mali, kahit sobrang trivial na lang. Gusto niya perpekto lahat. Kung reklamador ako, ano na lang siya? Grabe. Nakakainis e. Siya ang gumagawang alila sa sarili niya. Tapos siya rin naman ang magdedesisyon kung anong uulamin. Tapos pag kami ang nag-suggest, mahal, mahal, mahal. Epal? Kairita.
Ewan ko. Nagsimula lang ito sa printer.
Ipprint ko kasi dapat ang aking application form para magshift. Tapos yung printer, di lumalabas sa listahan ng printer. Actually wala raw installed printer. E di tinanggal ko sa USB port, tapos sinaksak ko ulit. Late na ako. Inuninstall ko. Tapos nung iniinstall ko na, inabot na ng siyam-siyam. E may pasok lang naman ako noon. First day of summer classes. So napagdesisyunan kong sa net shop na lang magpa-print. Tae, anim na piso din yun.
Tapos tinanong niya, bakit KO raw TINANGGAL yung printer. Kakainis. Sabi ko nung magpprint ako di nagprint. Lumipas ang maraming mga araw.
Tapos tinanong ulit kanina. Ganun ulit pagkakatanong. At dinugtungan pa. "Malay ba namin anong ginagawa mo diyan." Aba putang ina, masakit na nga mata ko kakatitig sa mga powerpoint na di ko maprint, sasabihan pa akong ganoon? Leche. E di sumabog ako. Nagsigawan, at tinutukan ako ng kutsilyo. Tumahimik ako't di na masyadong nagsalita. Maliban noong sinabi niyang sabi ko raw nagsummer ako na walang relasyon sa computer. Putang ina sya, kung gusto nyang magcomputer, sabihin muna nya sa akin kung kailan sya magccomputer, e pagdating niya dito wala syang ibang sinabi kundi "Matutulog ako, punyeta."
Leche. Kakapang-init ng dugo. To think na lahat naman kami dito nag-aaral para makatapos para sa kanya. Feeling ko nawawala rin yung gana ni ate na itaguyod tong pamilyang to dahil sa kanya.
2.5.09
i knew it would not last
break na ulit kami.
ngayon nyo lang nalaman? ayos lang yan. ako rin, kailan ko lang nabalitaan na hindi na kami.
kamusta naman ako? ayos naman. so far, di naman ako katulad nung last time na every night tinatapos ang dasal sa iyak. and everything. na super pathetic. haha at please, utang na loob, tulad ng sabi ko sa huli kong post, ayokong umabot sa ganoon.
sabi ni Jorge, di ko raw tanggap. di naman sa ganoon. shocked lng tlga ko na di ko man lang alam na break na pala kami. aba, akalain mong ipakilala akong "ex?!" nagtanong pa kung sasabihin ba namin. XD natawa lang din naman ako. ikaw ba di ka ma-shock malaman mo break na kayo ng ka-relasyon mo samantalang ayaw mo pa naman talaga pero tanggap mo naman na dun na kayo hahantong?
so anyway. ayun. lahat naman tayo, nakita na parating din dun anytime soon. salamat sa lahat ng sumuporta and all. haha ilang buwan din yun. di ko actually masyado na-feel, tapos nagsawa na ulit. kasi may gusto na ulit sa iba. hahaha okay, medyo nakakasakit na. so tama na muna. ayaw kong maging bitter. or rather, ayaw kong ilabas na bitter ako deep inside. mapupunta na naman ako sa pathetic stage nyan e. and that's just so... pathetic.
isa siguro sa malaking factor bakit di ako pathetic ay dahil sa nag-uusap naman kami. di tulad ng ibang style (tulad nung ginamit nya last year) na di kami nagpapansinan. e wala naman akong galit sa kanya. wala nga ba? ewan. pero ang kapal nya kung may galit sya sken. hahaha joke. ayun. kasi, di na kami magkikita next sem. o. ayun. wala lang. pero naiimagine ko nga minsan e, pag lunch tapos sa LB ako kakain tas makikita ko syang may kasamang iba. ouch. haha wag muna. bahala na. hanap na lang din ako ng ibang machchever. yung gwapo at maputi. xD hahaha kahit ano na lang. basta gusto ko talaga magaling sa math at kwela kausap, yung di ako mabobore. at yung dead air moments ay di lumalagpas ng two second. hala, naglista daw ba? XD
Anyway, I'm taking summer classes. Again. I was planning to take six units - a GE (must be MST) and BA 99.2. Which I failed last semester. Which meant that I had to shift out of BAA. One of the reasons I'm not (as) pathetic about our break-up. I already have so many problems, I can't help but face most of them with a smile. If he can't support me as a boyfriend, I hope he'll try to support me as a friend. boo.
And it's quite a very boring summer. I don't know why. It's so unlike the summer last year. When we would go to McDo and spend four hours doing nothing but talking - about almost everything. We could even see some of the buses already at the other lane (meaning, nakaikot na sila sa next terminal spot nila). I don't know. Summer classes are already near the end, (eleven meetings left) and nothing much happens. It's very routinary. And if you've read (even a part of) Sophie's World, you might have come across that part where Sophie sees that her mother's very used to the routines of life she's quite a routine herself. And that's. Just. Eew. I wouldn't want that. I don't like that, ever since.
Though, there seems to be something new coming. We might go to Negros Oriental (my father's homeland) for the wake and burial of my Aunty Rosie. I'm not really close to her, well, not to any of the Cuecos and Gimonys, but of course, that's the least we could do for her. She died of cancer. I hate cancer. And I'm afraid of it. About going to Negros, I'm really not quite sure if I could go. I have an exam on Monday, and FOR SOME STUPID REASON I have two recorded absences in Bio 1, when in fact I was only absent ONCE! T-T So I can't actually risk absenting myself. I don't want to absent either. I actually enjoy Ma'am Amparado's presence. hahaha
But I really want a vacation. It will be a very big help.
ngayon nyo lang nalaman? ayos lang yan. ako rin, kailan ko lang nabalitaan na hindi na kami.
kamusta naman ako? ayos naman. so far, di naman ako katulad nung last time na every night tinatapos ang dasal sa iyak. and everything. na super pathetic. haha at please, utang na loob, tulad ng sabi ko sa huli kong post, ayokong umabot sa ganoon.
sabi ni Jorge, di ko raw tanggap. di naman sa ganoon. shocked lng tlga ko na di ko man lang alam na break na pala kami. aba, akalain mong ipakilala akong "ex?!" nagtanong pa kung sasabihin ba namin. XD natawa lang din naman ako. ikaw ba di ka ma-shock malaman mo break na kayo ng ka-relasyon mo samantalang ayaw mo pa naman talaga pero tanggap mo naman na dun na kayo hahantong?
so anyway. ayun. lahat naman tayo, nakita na parating din dun anytime soon. salamat sa lahat ng sumuporta and all. haha ilang buwan din yun. di ko actually masyado na-feel, tapos nagsawa na ulit. kasi may gusto na ulit sa iba. hahaha okay, medyo nakakasakit na. so tama na muna. ayaw kong maging bitter. or rather, ayaw kong ilabas na bitter ako deep inside. mapupunta na naman ako sa pathetic stage nyan e. and that's just so... pathetic.
isa siguro sa malaking factor bakit di ako pathetic ay dahil sa nag-uusap naman kami. di tulad ng ibang style (tulad nung ginamit nya last year) na di kami nagpapansinan. e wala naman akong galit sa kanya. wala nga ba? ewan. pero ang kapal nya kung may galit sya sken. hahaha joke. ayun. kasi, di na kami magkikita next sem. o. ayun. wala lang. pero naiimagine ko nga minsan e, pag lunch tapos sa LB ako kakain tas makikita ko syang may kasamang iba. ouch. haha wag muna. bahala na. hanap na lang din ako ng ibang machchever. yung gwapo at maputi. xD hahaha kahit ano na lang. basta gusto ko talaga magaling sa math at kwela kausap, yung di ako mabobore. at yung dead air moments ay di lumalagpas ng two second. hala, naglista daw ba? XD
Anyway, I'm taking summer classes. Again. I was planning to take six units - a GE (must be MST) and BA 99.2. Which I failed last semester. Which meant that I had to shift out of BAA. One of the reasons I'm not (as) pathetic about our break-up. I already have so many problems, I can't help but face most of them with a smile. If he can't support me as a boyfriend, I hope he'll try to support me as a friend. boo.
And it's quite a very boring summer. I don't know why. It's so unlike the summer last year. When we would go to McDo and spend four hours doing nothing but talking - about almost everything. We could even see some of the buses already at the other lane (meaning, nakaikot na sila sa next terminal spot nila). I don't know. Summer classes are already near the end, (eleven meetings left) and nothing much happens. It's very routinary. And if you've read (even a part of) Sophie's World, you might have come across that part where Sophie sees that her mother's very used to the routines of life she's quite a routine herself. And that's. Just. Eew. I wouldn't want that. I don't like that, ever since.
Though, there seems to be something new coming. We might go to Negros Oriental (my father's homeland) for the wake and burial of my Aunty Rosie. I'm not really close to her, well, not to any of the Cuecos and Gimonys, but of course, that's the least we could do for her. She died of cancer. I hate cancer. And I'm afraid of it. About going to Negros, I'm really not quite sure if I could go. I have an exam on Monday, and FOR SOME STUPID REASON I have two recorded absences in Bio 1, when in fact I was only absent ONCE! T-T So I can't actually risk absenting myself. I don't want to absent either. I actually enjoy Ma'am Amparado's presence. hahaha
But I really want a vacation. It will be a very big help.
1.5.09
please
let me remain in this oblivion for a long while.
i can feel that i can do it when i'm here.
please, let me stay here long enough to be numb.
i don't want to go through that again.
i can feel that i can do it when i'm here.
please, let me stay here long enough to be numb.
i don't want to go through that again.
Subscribe to:
Posts (Atom)