May kumalat na text message sa linnae nung isang gabi...
Eto yung una.
"You're trying to forget someone kahit hindi mo kaya.
Nagmamahal ka nang hindi niya alam.
Seryoso sabay loko.
Idedelete mo number nya memorized mo naman.
Hindi mo mahal pero iniisip mo.
Wala kang pakialam pero kung mag-alala ka sobra-sobra.
Deadma 'pag nakikita mo sya pero deep inside kinikilig ka.
Sine-save mo mga messages niya pero pag nag-away na kayo burado na lahat.
Makikipagbreak ka tapos pag na-miss mo makikipagbalikan ka."
may kasunod pa pero parang something na lang...
well funny. haha sabi nila ako daw yung huli. ahaha kaso hindi naman ako nakipagbalikan dahil lang na-miss ko sya. Kahit noong bago ako nakipag-break miss ko na siya. Kaya nga ata ako nakipagbreak. Para mapansin niya ko. Baka pigilan niya ako. Pero hindi. Ayaw pa nga niya ko makausap noon eh. Haha. Worst days of my life. So far. Ayaw ko na mangyari yun. Pero bakit ba ang daming nagsasabi na... Haaay...
mahal na mahal ko si Jorge...
eto yun isa pa.
Imagine yourself naglalakad sa tabing dagat. Palubog ang araw at bigla na lang lumapit sa'yo. Sya ang taong minahal mo nang sobra pero iniwan ka. Sinabi niyang, "I want you back, please, I beg you, I still love you.."
Ramdam mo ang sincerity niya at alam mong mahal mo pa rin siya, ngunit sa di kalayuan, maligayang kumakaway sa'yo yung taong bumuo ulit ng puso mo, hinihintay ka...
mananatili ka bang nakatayo o ihahakbang mo ang iyong mga paa kahit na alam mong di ka na sigurado kung saan ka pupunta?
hindi ako dapat affected sa tingin ko... pero ewan ko... nasasaktan ako... haha...
sana talaga maging masaya na tayong lahat...
"fear is only in our minds... taking over all the time..."
3.11.07
1.11.07
hello blog...
it's been a long time, hasn't it?
for the past two months many things did take place...
many, many times i wanted to visit you and tell you what i was feeling that time...
many, many times i cried and cried deep inside... but seldom, if not never, has there been a time that i really cried... yeah... because everytime i start crying i'd stop. stupid, but very true.
actually i have just forgotten what i wanted to post here...
hmm..
yeah...
right...
as usual...
i am so depressed i can't take it anymore...
"when you want something, the universe conspires to help you achieve it."
when i read that in the alchemist, i felt quite happy. i thought i would believe that, from now on.
so, maybe i really don't want high grades.
is that it?
didn't i want high grades?
and every shit one is talking about grades. college scholar. university scholar. grades. shit.
SHIT.
ALL OF THEM ARE BULLSHITS.
no, not really. i just hated all of those stupid people asking me about grades.
college scholar ka?
>>hindi
university scholar?
>>hindi.
GWA mo?
pag meh nagtanong sken nyan mura aabutin nya.
seryoso ko.
i'm very sensitive with grades.
and i thought...
...that jorge knew that. it seems he doesn't. really.
am i not so disappointed.
well, what can i expect? i don't even know myself.
i don't know but i won't let myself down anymore. sabi nga ni luis, siguro kailangang talunin ko sarili ko. i have to prove myself's worth to me. siguro hindi nga si jorge ang makakapagpatunay na may silbi ako sa mundo. siguro iba. siguro ako. ewan ko. pero kahit hindi ko mapatunayan na may silbi ako sa mundo, mapatunayan ko lang na may silbi yung pagiging estudyante ko ng UP. haha
well isa sa mga dahilan kung bakit hindi ako nababaliw eh dahil sa may mga kaibigan akong talaga namang kaibigan...
haha ang tandem nila vanir at luis.
salamat sa kanilang dalawa, nakakaya ko pa buhay ko. salamat sa mga payo nila, at pakikinig nila... at dahil hindi sila nagsasawa na magpayo at makinig sken... at dahil inaalipusta nila.... er.... haha secret na yun.
ayun. salamat sa kanila.
akalain mo un, blog... sila pa yung nalalapitan ko... si vanir na nasa up manila pa... at sobrang bihira ko na lang makita... si luis naman lalo, na nasa US pa. hanep db. buti pa sila.
well ngayon alam ko na kung bakit lahat ng tao parang ang layo sa akin. it's because i haven't moved on. i've remained on my place ever since that happened. even before i graduated from high school. yes, that's right, blog.
ngayon alam ko na gagawin ko.
hindi ko na sila pilit aabutin pa. hindi ko na rin sila pipiliting tignan ako. hindi ko na sila pipiliting manatili sa tabi ko. yes.
ngayon hindi na ako magpapabaya. putang ina hindi na talaga. hindi na ako aasa sa kahit na sino kundi sa akin. sa kakayahan ko. at dun sa mga handang tumulong sa akin. dun na ako aasa. hindi na sa kanila.
una sa lahat wala naman talaga silang pakialam.
pangalawa. ngayon pa nga lang hindi na nila ako kasama, ano pa kaya sa susunod?
kaya bakit pa ako aasa sa kanila di ba?
saka totoo naman... hindi ko pa nakikita ang kabuuan ng mundo... kaya... siguro hindi ko na muna ikukulong sarili ko dito...
>________________<
parang nailagay ko na ito sa previous posts ko.
ayoko ayoko ayoko!!!
ayokong mag-isa!
ayokong walang kasama!!!
putang ina!
pero ano?!
wala... wala yung mga nagsabi sa'kin na kahit kailan hindi nila ako pababayaan... hindi nila ko iiwan... pero ano? ni hindi nila ko naiintindihan.
ang dami nilang nagsasabi na mahal nila ko.
ang dami nilang nagsasabi na pinapahalagahan nila ko.
pero anong naintindihan nila sa akin?
at nasan sila?
at nasa akin pa rin ba yung mali kung hindi nila ako naiintindihan?
edi sana hindi na lang sila nagsabi ng ganoon di ba.
well hindi ko nilalahat ha.
it's just that, i was wrong when i expected so much from everyone. turns out that "a friend in need is a friend indeed." matirang matibay para umintindi sa akin. hahaha.
ano? ako pa ba yung hindi nagsasabi? hindi ba dapat alam mo na pag may problema? ahaha
well...
iba kasi pag ang tinanong eh "may problema ba?" sa "anong problema?"
sa tingin mo blog, kung kaibigan ko talaga ang magtatanong, alin dun sa dalawa yung tatanong niya sa akin? hahaha
hay... ewan ko... i'm so disappointed with myself...
and there's the fact na hindi ko naman kayang bumawi sa lahat ng pagkakamali ko... hindi ko kaya na gawin yun sa isang iglap lang...
i need someone. friends. yung makikinig sa akin. saka kahit paano naiintindihan ako...
saka...
gusto ko talaga ng music box!!!!! waaaaaaaah meron mga nagsabi sa akin dati na reregaluhan nila ko... well haha umaasa pa rin ako dun... ^_^
ewan ko...
sana magtagumpay ako...
God bless me...
at sa lahat na rin...
sana maging masaya tayong lahat.
it's been a long time, hasn't it?
for the past two months many things did take place...
many, many times i wanted to visit you and tell you what i was feeling that time...
many, many times i cried and cried deep inside... but seldom, if not never, has there been a time that i really cried... yeah... because everytime i start crying i'd stop. stupid, but very true.
actually i have just forgotten what i wanted to post here...
hmm..
yeah...
right...
as usual...
i am so depressed i can't take it anymore...
"when you want something, the universe conspires to help you achieve it."
when i read that in the alchemist, i felt quite happy. i thought i would believe that, from now on.
so, maybe i really don't want high grades.
is that it?
didn't i want high grades?
and every shit one is talking about grades. college scholar. university scholar. grades. shit.
SHIT.
ALL OF THEM ARE BULLSHITS.
no, not really. i just hated all of those stupid people asking me about grades.
college scholar ka?
>>hindi
university scholar?
>>hindi.
GWA mo?
pag meh nagtanong sken nyan mura aabutin nya.
seryoso ko.
i'm very sensitive with grades.
and i thought...
...that jorge knew that. it seems he doesn't. really.
am i not so disappointed.
well, what can i expect? i don't even know myself.
i don't know but i won't let myself down anymore. sabi nga ni luis, siguro kailangang talunin ko sarili ko. i have to prove myself's worth to me. siguro hindi nga si jorge ang makakapagpatunay na may silbi ako sa mundo. siguro iba. siguro ako. ewan ko. pero kahit hindi ko mapatunayan na may silbi ako sa mundo, mapatunayan ko lang na may silbi yung pagiging estudyante ko ng UP. haha
well isa sa mga dahilan kung bakit hindi ako nababaliw eh dahil sa may mga kaibigan akong talaga namang kaibigan...
haha ang tandem nila vanir at luis.
salamat sa kanilang dalawa, nakakaya ko pa buhay ko. salamat sa mga payo nila, at pakikinig nila... at dahil hindi sila nagsasawa na magpayo at makinig sken... at dahil inaalipusta nila.... er.... haha secret na yun.
ayun. salamat sa kanila.
akalain mo un, blog... sila pa yung nalalapitan ko... si vanir na nasa up manila pa... at sobrang bihira ko na lang makita... si luis naman lalo, na nasa US pa. hanep db. buti pa sila.
well ngayon alam ko na kung bakit lahat ng tao parang ang layo sa akin. it's because i haven't moved on. i've remained on my place ever since that happened. even before i graduated from high school. yes, that's right, blog.
ngayon alam ko na gagawin ko.
hindi ko na sila pilit aabutin pa. hindi ko na rin sila pipiliting tignan ako. hindi ko na sila pipiliting manatili sa tabi ko. yes.
ngayon hindi na ako magpapabaya. putang ina hindi na talaga. hindi na ako aasa sa kahit na sino kundi sa akin. sa kakayahan ko. at dun sa mga handang tumulong sa akin. dun na ako aasa. hindi na sa kanila.
una sa lahat wala naman talaga silang pakialam.
pangalawa. ngayon pa nga lang hindi na nila ako kasama, ano pa kaya sa susunod?
kaya bakit pa ako aasa sa kanila di ba?
saka totoo naman... hindi ko pa nakikita ang kabuuan ng mundo... kaya... siguro hindi ko na muna ikukulong sarili ko dito...
>________________<
parang nailagay ko na ito sa previous posts ko.
ayoko ayoko ayoko!!!
ayokong mag-isa!
ayokong walang kasama!!!
putang ina!
pero ano?!
wala... wala yung mga nagsabi sa'kin na kahit kailan hindi nila ako pababayaan... hindi nila ko iiwan... pero ano? ni hindi nila ko naiintindihan.
ang dami nilang nagsasabi na mahal nila ko.
ang dami nilang nagsasabi na pinapahalagahan nila ko.
pero anong naintindihan nila sa akin?
at nasan sila?
at nasa akin pa rin ba yung mali kung hindi nila ako naiintindihan?
edi sana hindi na lang sila nagsabi ng ganoon di ba.
well hindi ko nilalahat ha.
it's just that, i was wrong when i expected so much from everyone. turns out that "a friend in need is a friend indeed." matirang matibay para umintindi sa akin. hahaha.
ano? ako pa ba yung hindi nagsasabi? hindi ba dapat alam mo na pag may problema? ahaha
well...
iba kasi pag ang tinanong eh "may problema ba?" sa "anong problema?"
sa tingin mo blog, kung kaibigan ko talaga ang magtatanong, alin dun sa dalawa yung tatanong niya sa akin? hahaha
hay... ewan ko... i'm so disappointed with myself...
and there's the fact na hindi ko naman kayang bumawi sa lahat ng pagkakamali ko... hindi ko kaya na gawin yun sa isang iglap lang...
i need someone. friends. yung makikinig sa akin. saka kahit paano naiintindihan ako...
saka...
gusto ko talaga ng music box!!!!! waaaaaaaah meron mga nagsabi sa akin dati na reregaluhan nila ko... well haha umaasa pa rin ako dun... ^_^
ewan ko...
sana magtagumpay ako...
God bless me...
at sa lahat na rin...
sana maging masaya tayong lahat.
Subscribe to:
Posts (Atom)