chit-chat

Nakausap ko si Kyle ngayong gabi. Wala lang, matagal ko na kasi syang hindi nakakausap e. At dahil isa sya sa mga pinaka-paborito kong kausap, natutuwa ako.

Nag-PM ako sa kanya kasi nakita ko yung stat nya na parang sinasabi nya na suko na sya. Ayun, syempre it's so unlike him so sabi ko sana okay lang sya and all that. Tapos ayun, nagreply naman sya, and he said that he just wants everything to be over, something like that. Well, of course I know that what he means by "everything" ay yung mga bagay lang na nagpapabigat sa kanya ngayon. Siguro yung pag-aaral, and other major problems in Kyle's perspective. But not life. At yun ang gusto ko kay Kyle. Tulad ng karamihan, tulad ko, nararanasan at nararamdaman din nya yung kagustuhang sumuko. But he never does. And in fact, lagi pa syang may pinapayo sa mga ganoong bagay. Concerned sya lagi sa iyo.

Kaya naman na-touch ako for some reason noong banggitin nya si Horhe. Dahil alam ko na concerned sya sa akin. Well, sa amin. Hahaha. At sa totoo lang, di ko alam kung aasa pa ako. Pinagdarasal ko na lang yun. xD si God na ang nakakaalam nun. In God's time, everything will be in order.

Which brought us to many other topics. Nakwento ko sa kanya na member na nga ako ngayon ng isang prayer community and I am really happy about it. Though hindi pa siguro ganoon ka-apparent, I know I am gradually changing. And I claim that change - that transformation. Matagal ko na talagang hinihiling sa Kanya na bigyan ako ng chance para patunayan sa sarili ko na kaya kong mabuhay na sinusunod Siya. And I think - I know - I feel that this is it. So I won't let this go. Kahit pa hindi makita ng iba yung pagbabago. Kahit isipin nila na nagpapanggap lang ako. Basta alam ko sa sarili ko na taos sa puso ko ang ginagawa ko. Na binabago ko ang sarili ko. At na ginagawa ko ito hindi para pasiyahin sila, kundi Siya. Siya at Siya lang. Hindi ikaw, hindi siya, hindi sila, kundi Siya.

i'll let go

but i won't give up.



really, i'm born to be a stubborn child. :) it's not my nature to give up on something i have prayed for and am grateful about.

lost

I am still here.


Trapped between two realms of time -
two moments when my heart was whole
and before it was broken.

Reluctant to move on even with time.
Unable to step back and regain what was mine.

Afraid to look forward towards a future uncertain...


Here I stand,
stunned and saddened,
Perplexed by the complexities of life; of love.

Dazed, I continue to gaze
towards that one who left me here,
defeated.


I have cried, and yet more wants to get out of my eyes.
I am tired, and yet I'm still here.
Dying, crying, hoping, believing,
Standing, praying, longing,
Breathing, living,
Loving.

pagkain at pag-aaral at pagtulog

Mula nang magsimula ang pasukan, hindi pa ako nakakakain ng matino. As in, hindi pa ako nakakakain nang tatlong meal sa isang araw. At di ako natutuwa.

Kadalasan kasi, hindi na ako nakakapag-agahan. Ang ginagawa ko kasi tuwing umaga, lalo na 'pag Miyerkules at Biyernes, gigising ako nang bandang alas-singko y media ng umaga at binibigyan ko ang sarili ko ng isang oras para makapaghanda at makaalis nang alas-sais y media - o basta bago mag-alas-siete, bago pa lubhang bumigat ang daloy ng mga sasakyan patungong Ayala (o sa EDSA, kung maisipan kong mag-bus). Pero hindi ako bumabangon kung nariyan pa ang mga kapatid ko. Masikip kasi, dahil galaw sila nang galaw dahil paalis na rin sila (Dane at Kimpoy). Kaya naman babangon ako kapag paalis na sila. Madalas-dalas na rin silang nale-late nang alis. Dapat kasi bago mag-5:45am ay makaalis na sila, dahil alas-sais ang klase ni Kimpoy. Tuwing nangyayari ito, nahuhuli rin ako ng bangon (seryosong hindi talaga ako bumabangon kapag nariyan pa sila, lalo lang kasi talagang gugulo) at nale-late din ako. :( Buti na lang kinaaawaan ako lagi ng Diyos at isang beses pa lamang akong napag-kandaduhan ng pintuan sa una kong asignatura. At sana hindi na maulit iyon.

Sa totoo lang, sobrang ginaganahan talaga akong mag-aral ngayon. Ay, mali pala. Sobrang ginaganahan akong pumasok. Malamang ay dala ito ng aking 5.00 grade. At sana iyon na iyon, wala na sanang sumunod.

Pero di naman ako makapag-aral nang maayos dahil tuwing nale-late ako, hindi na ako nakakakain. O kaya naman ay inilalagay na ni Dane sa frigider ang ulam at nalilimutan ko nang kumain dahil wala naman sa mesa yung ulam. Minsan din, naiisip kong naubos na nila. Tapos 'pag paalis na ako, iinom ako ng Vitamins. Syempre kukuha ako ng tubig sa ref, para malamig yung tubig at mapawi ang gutom ko. Doon ay makikita ko ang aming ulam. :(

Pagdating naman sa UP, hindi naman din ako nakakakain. Hindi kasi sapat ang aking baong pera upang makabili nang matinong meal. Kadalasan ay nagb-bacon-cheese-egg sandwich na lang ako. Nitong nagdaang linggo, isang beses lamang akong nakakain ng kanin. Minsan ay di na talaga ako nanananghalian at nananatili na lamang ako sa silid-aklatan upang mag-aral.

Pero bago pa man ako maka-sampung pahina sa inaaral kong libro ay nakakatulog na ako.

At magigising ako matapos ang kalahating oras, at mapagtatanto ko na wala nang oras para mag-aral. O kaya, kapag sinubukan kong ipagpatuloy ang pag-aaral ay hindi ko ito natatandaan, kahit nasa sampung beses ko nang binabasa ang iisang pangungusap.

Habang nasa biyahe pauwi ay pinaplano ko laging mag-aral bago matulog. Ngunit pagdating sa bahay, bigla kong mararamdaman ang pagod sa araw na iyon. Kaya naman sasabihin ko sa sarili ko na gigising na lang ako nang maaga. At syempre, kathang-isip lamang iyon. TwN (Tawa nang Malakas) [ang corny.]

Dahil dito, napag-isip-isip ko ngayon na dapat talaga ay makakain ako nang wasto. Pagdating din kasi sa bahay, kadalasan ay hindi na ako nakakakain. Siguro tuwing Miyerkules na lang. Kung hindi ako maunahan nang antok. Tuwing Martes at Biyernes kasi, mayroong prayer meeting, at alas-diyes o kaya'y lampas pa tuwing darating ako sa bahay. Kaya natutulog na lang ako. Pero kadalasan naman ay binibigyan ako ni Tita Tess nang makakain. Buti na lang. Pero minsan kasi, o kadalasan, kapag wala si Horhe tapos tatanungin nya ako, syempre sasabihin ko wag na. Ano ba naman, nakakahiya na kaya. Kaya pinaplano kong kumain pag-uwi. Pero wala, pag-uwi ko, magbibihis, maghihilamos, magdadasal, matutulog. At sa paggising ko na kinabukasan maaalala na hindi ako nakakain ng hapunan. At sa MRT ko na maaalala na hindi ako nakapag-agahan at hindi ako nakapaghapunan noong nakaraang gabi. At sa biyahe ko pag-uwi... Inaantok na ako noon. xD

Kaya naman thankful ako tuwing Huwebes. Kahit na nahihiya talaga ako. Kasi parati talagang may pagkain. Nitong Huwebes nga, ang pagkain namin ay Shakey's - pizza(apat na flavor ang pwedeng pagpilian, pero isang slice lang ng isang flavor ang nakain ko. manager's choice, hawaiian, at may dalawa pa.), chicken (ang dahilan kung bakit hindi na ako nakanenok ng maraming hiwa ng pizza. masyado akong naging abala sa pagsimot sa parte ng manok na kinuha ko. anong parte? ano pa ba. edi pakpak!), at mojo's. Grabe. Di ako nabusog pero busog na rin ako. Natatawa pa nga ako e (na medyo natatakot din) kasi sabi ni Tito Gene, kasing-payat ko lang daw si Tita Ria noong pumasok siya (Tita Ria) sa Music. Pati raw si Tito Val. Hala ka. E matataba na yung mga yun e! Pero di naman pangit tignan mga katawan nila. Haha p-p-pero... xD Ayos lang, at least di ako umuuwing gutom at walang laman ang tiyan tuwing Huwebes.

Pero dapat talaga makakain naman ako nang matino. Kaso ayaw ko rin kumain mag-isa e. :( Samahan nyo naman sana ako kumain. Grabe. Ayaw ko talaga kumain nang mag-isa. Nawawalan ako ng gana. Haha

okay.

i couldn't care less. haha



magsama-sama kayo. sinisira nyo talaga buhay ko. :)



guess what.








i really couldn't care less. xD

- ang magmahal

di ako nalulungkot, di kita namimiss. ayaw na kitang makita. actually, ayaw kong mabuhay kung humihinga ka pa. xD at syempre super di totoo yan. ayaw ko nang malungkot, ayaw ko nang mamiss kita. gusto kitang makita. at gusto kong mabuhay tulad ng dati.



yeah. all the pain-in-the-ass feelings are coming back. boom. boom. boom.


kill. kill. kill.


die. die. die.




both of you. all of you. gurrr~




friend shit. best friend shit. talk shit. sorry shit. i-miss-you shit.



you don't have any idea what this - all of this - cost me. grabe. xDDD i feel like laughing. i can imagine myself killing you. for real. tipong babarilin ko ulo mo up close tapos magsscatter utak mo all around. o kaya i'll chop your body and send the parts to random people.

actually, i can't imagine yung pamamaril part. i can't imagine killing you. i just want to. xD


pero for real, i wanna torture you. tipong i'll pluck your nose hairs one by one. and then your nails. tapos i'll have you gagged all the time hanggang magdugo labi mo. mga ganoong tipo. and i'll give you food, like, every other day. no water. pero merong nakabitin na never mong maaabot. tapos paminsan minsan iinom ako sa harap mo tapos magpapatulo pa ako ng tubig galing sa bibig ko. hahaha


or worse and more evil and more wicked than that, i'll make their lives miserable. not limited to one, but many. oh yes, i can do that.










pasalamat ka mahal kita kaya di ko binabalak totohanin yang mga yan kahit gustong gusto ko na. well mukhang pawala na naman. :)






















----------------------

inatake lang naman ako. hahaha bakit ba hindi ako ang gumagawa nun sa kanya? grabe di ba. ano bang karapatan nya para saktan ako, dayain ako, at balewalain ako? anong karapatan nya? ano? grabe di ba. pwede nya ako yakapin kapag gusto nya, pero pag ako hindi pwede. and many more. kunwari pang nagsawa, e nagkagusto lang naman talaga sa iba. yun yun e. kaya naman talaga sya bumalik kasi di ba nga busted kay Alex. bakit di pa dumeretso na lang kay Athena? putang ina. nakakagago e. mas malalim. uloooooool.

pasensya ka, sa sakit ng lahat ng to, mahirap kalimutan ang lahat. sobra. sobra talaga. wala kang idea. at feeling ko, wala kang pakialam. kahit mamatay ako sa harap mo, tititigan mo lang siguro ako.

hay naku. di ko talaga alam bakit ikaw pa. -_-

kahit kelan di mo ko nirespeto. puro ikaw lang.










haaaaay ayoko nito. di naman ganito sa iba. grr.

yeaboy

Ang sarap ng feeling pag "binibisto" mo yung isang tao.

Yung tipong alam mo na yung sagot sa itinatanong mo. Tapos naramdaman na rin nung tatanungin mo na alam mo na yung sagot sa tanong mo. Pero dahil hindi naman sya sigurado kung alam mo na dahil di naman nya alam kung paano mo malalaman yun, susubukan nya pa ring magsinungaling. Tapos kunwari sasabihin mo, "Well, hindi naman kasi ako sure doon. Kasi hindi rin sure yung nagsabi sa akin." Tapos mananahimik ka for like three seconds, tapos sasabihin mo, "Well, actually, nakita kita." HAHAHA! xD


Illustrative Example (wow, parang Ma'am Calamiong! xD)

Habang naglalakad ako kanina patungong Vinzon's mula sa Engineering ay nakasalubong si <> na isang kaklase ko noong high school. Hindi kami close, pero alam nyang may ka-relasyon akong ka-batch namin noong high school na sa ibang paaralan nag-aaral.

"Kayo pa ba ni <>?" Iyan ang bungad nya sa akin.

"Oo naman," sabi ko, sabay tawa.

"A, talaga?!" Para bang windang na windang sya. Nangingiti sya na para ring nagtataka na ewan. Nahihirapan akong bigyang-kahulugan ang ekspresyon ng mukha nya nang mga oras na iyon, at nahihirapan din akong alalahanin.

"Nakita ko sya noong Sabado sa <> e, kahawak-kamay si <>. Hinalikan pa nga nya sa noo. So, akala ko, hindi na kayo."

Kung normal akong tao, matulala lang ako. At dahil normal ako, natulala ako nang mga ilang segundo. Tumingala ako sa langit, at nakita ko kung gaano ito kabughaw. "Ang ganda talaga," sabi ko sa sarili ko. Pero hindi ko gustong mag-emote noon. Napatingala ako dahil nararamdaman kong may pumapatak - na hindi ko naman luha. Aba, pinangungunahan ako.

"Wa! Umuulan! Sige, mauna na ako ha! Tatakbo pa ako patungong <> e!"

"Onga e! Grabe umulan! Hoy, kami pa rin no!" At natawa na lang ulit ako habang naglalakad at nilalabas ang payong. Sa hindi ko malamang kadahilanan, napaka-corny ng sitwasyong iyon. Umuulan, pero wala namang maitim na ulap sa taas - nasa may bandang Kanluran (kasi doon banda sa may Quezon Hall) yung maiitim na ulap. Pero malakas ang hangin. Weird.

Nang mag-Biyernes ay nagkita kami doon sa mall kung saan nakita ni <> si <> at <> na magkahawak ng kamay. Pero syempre, hindi alam ni <> na nabalitaan ko iyon.

"Pumunta ka dito noong weekend?" Tanong ko kay <>.

"Weekend...?" Nagtataka sya. Sa tono ng pananalita nya, naramdaman ko nang naramdaman na yata nyang naramdaman ko na na may tinatago sya. Nagpapakiramdaman kami.

"Nasabi kasi ni <>, parang nakita ka raw nya sa isang mall. E naisip ko, dito lang yun o sa <>." Naku, lumalabo ako.

"A. Baka dun sa <>. Naghanap kasi ako ng libro doon e."

"Nahanap mo?"

"Hindi."

"Sinubukan mo na dito?"

Dalawang segundo.

"Hindi pa."

"Gusto mo subukan hanapin? Maaga pa naman e."

Tatlong segundo.

"Wag na. Kain na lang tayo, magpupunuan na yung mga kainan e." Nagsimula syang maglakad patungo sa food court ng mall.

"Di mo pa ba kailangan iyon?" Sabi ko habang hinahabol sya. Sa dami ng taong sumasalubong sa amin, hindi man lang nya naisip na lumingon at tignan kung nasaan na ako. Wala syang pakialam. Unti-unti ay naghahalo ang pagkamuhi at lungkot sa dibdib ko. Iniisip kong tumalikod at umuwi na lang. Pero hanggang ngayon, hindi ko alam kung bakit pilit ko pa rin syang hinabol.

Nang malapit na kami sa food court ay lumingon sya at tumigil sandali nang makitang medyo malayo na pala ako. Nang malapit na ako ay naglakad na ulit sya at pumila sa pinakamalapit na bilihan ng pagkain. Tinignan nya ulit ako at **ano ba yung "he motioned for me to find seats" sa tagalog? tae nabobo ako. di ko kasi natuloy kahapon.** ipinahiwatig na humanap ako ng mauupuan. **ayon o! xD**

Habang kumakain ay walang umiimik sa amin. Pinili nya iyong lagi kong inoorder, kahit na noong mga panahong iyon ay wala ako sa wisyo para kumain noon. Pero hindi naman nya tinanong kung anong gusto ko, at ayaw kong dahil sa pagkain kami magtalo. Pero hindi rin ako nakatiis.

"Well actually, sabi ni <> nakita ka nya kasama si <> at magkahawak pa kayo ng kamay tapos hinalikan mo pa sya." Tinapos ko ang pagsasalita ko nang nakangiti at nakatingin sa kanya, pero nararamdaman ko nang umiinit ang mga mata ko at naiipon ang laway sa lalamunan ko pero hindi ko malunok. Kung lulunukin ko ito, tutulo talaga at ayaw kong tumulo dahil hindi ko na mapipigilan.

Tinignan nya rin ako, pero ayaw ko nang alamin kung anong ibig sabihin ng mukha nya. Itinuloy ko na lang ang pagkain. May mga pumapatak na pero alam kong hindi naman nya yun napapansin dahil wala naman syang napapansin na sa akin. Ayaw ko nang magsalita dahil kahit ayaw nya akong mapansin, hindi naman pwedeng ipagkaila nya pag napansin nya sa nanginginig kong boses.


----------------------------------------------------------------


Based on true story. xD lol.

Based lang. Pero completely different setting at mejo iniba ko rin yung point of view. XD



Masakit kaya. Pero masarap pag na-extract mo yung truth. Parang may inner victory. Pero mayroong external defeat. :)




Ganoon talaga ang life e. haha
























Haaay..
Pwede bang ako rin? Pwedeng pa-yakap din? Araw-araw namimiss kita lalo. :D I feel so helpless and hopeless.

much more than i deserve,

you are hurting me much more than (i think) i deserve.

epal

may mga tao talagang nakakadismaya. yun bang ituturing mo silang kaibigan tapos parang ikaw, hindi naman ganoon sa kanila. yung tipong, kahit maglaho ka sa paningin nila, either hindi sila magrereact agad or wala silang pakialam at all. wala lang. hindi ba nakakadurog ng puso pag ganun? grabe. tapos ang nakakairita pa dun, may mga tao dun na sasabihin sa iyo na best friend whatever ka nila, tapos parang for the sake lang na may masabi sila kaya nila sinabi yun. tas di mo naman talaga nararamdaman yun. wala lang.


kainis talaga. :|

nakakalungkot.

miss na miss na kita...




































pero...












































wala lang siguro yun...
ano nga ba naman ngayon...?


you can decide to notice me for some time, then ignore me for the longest time you'd like. well, everyone thinks it's right, maybe. hay.














this is very tiresome. and hurtful. painful. agonizing...